fanaberia w pradze

Ostatni ( post ) tu...

2011-12-01T15:08:00.004+01:00

To już jest koniec. Nie ma już nic … ;)
Teraz Fanaberia będzie francuska.

Wszystkich, którzy mieliby ochotę zaglądać do mnie dalej, zapraszam do nowego miejsca www.fanaberiawnormandii.blogspot.com

U góry, po lewej stronie zamieszczam link . Dzięki temu oba miejsca i to z Pragi, i to z Normandii będą żyły.

Zmiany, jakich doświadczam, nie pozwalają mi zapomnieć, że wszystko ma swój początek i koniec. Może dzięki nim ( lepiej lub gorzej ) udaje mi się zachować dystans i spokój wobec wydarzeń nieuchronnych i ludzi nieobliczalnych ? Tak czy inaczej życie ze świadomością, że nic nie jest nam dane raz na zawsze jest dla mnie bezcenna. Lepiej smakują chwilę, które zdarzają się tylko raz.

Jednego jestem pewna. Gromadzenie rzeczy z sentymentu, dla przyjemności i samego posiadania - jest straszne ;) Mimo przeprowadzki całego domu parę dobrych lat temu i poważnej selekcji, znów obrośliśmy w manele! W ubezpieczeniu przewozu najpoważniejsza kwotę stanowiły książki i płyty…

Jeszcze przez jakiś czas dostęp do internetu będę miała sporadyczny. Mam jednak nadzieję, że gdy tylko to się zmieni, zasypię Was nowościami ;)

180a.

2011-11-18T00:45:00.002+01:00

Milczę, ale Was podczytuję.
Na pojedyncze komentarze zdobywam się ostatkiem sił . Trawię rozstanie z tymi, których tu poznałam i po prostu brakuje mi słów.

Akcja „ Przesiedlenie” weszła w najostrzejszą fazę. Już za chwilę cały mój Dom wyląduje w kartonach i pojedzie przede mną na swoje nowe miejsce. Parę dni później spakują się ostatnie, dwa „ człowieki” i Praga stanie się wspomnieniem oraz miejscem gościnnych odwiedzin. Staram się w życiu nie żałować ani błędów jakie popełniłam jako córka, żona i matka, ani wywołujących palpitacje serca zmian. Cieszę się na nowe, choć jak każdy miewam obawy i czasem „ cykorze” – dobrze, że w chwilach, przed którymi nie ma już odwrotu;)
Do blogowania wrócę już z nowego miejsca.

Czuję się lekko otumaniona nie tylko tym, co mnie czeka, ale i tym, co dziś przeżyłam. Pierwsze, praskie spotkanie „ Wełna i to, co z niej „ zorganizowane przez Daniele Linhartovą z firmy Ashford okazało się wielkim sukcesem. Wiem, że za rok będzie następne i wiem, że przyjadę gdziekolwiek będę. Dziękuję za wszystkie spotkania przy moim kramie, za rozmowy, za radość, za zakupy, jakie u mnie poczyniliście, a czeskim Koleżankom , że czytają mojego polskiego bloga ;)
Na szybcika zmontowałam niewielką relację jeszcze sprzed otwarcia drzwi dla gości, ale za to widać na niej moją Still Light Tunic, a w zasadzie Still Light Dress, bo jak zawsze musiałam po swojemu ;)
Usprawiedliwieniem jest poszukiwanie własnego stylu ;) i absoluty zakaz ( dla mnie oczywiście ) poszerzania się kieszeniami w najszerszym miejscu ).

A teraz pozostaje mi już tylko powiedzieć

A bien tantôt!

179a.

2011-10-17T23:11:00.008+02:00

W głowie chaos i wiele spraw do załatwienia. Im więcej zamieszania , tym chętniej siadam w fotelu i dziergam. Zawzięcie. Małe chusteczki, sweterki i swetrzyska z wełen, jakie już pokazywałam.

Wzór: Chusta w paseczki i pawie oczka
Wełna: ręcznie przędziona wełna baby Camel/ silk, mulikolor i natural/ navajo 290m
Druty: 2,75
Wielkość: 140cmx50cm

Mogłam też w końcu zacząć swój Still Light Tunic. Będzie wielokolorowo , w paski i w całości z wełny ręcznie przędzonej. Robi się bosko , choć na drutach nr 2 .Nie wiem jak Wy, ale ja jestem już na takie ekstrawagancje gotowa ;)

Na koniec jeszcze raz Autumn. Ale już tylko po to, by pokazać prawie dokładne kolory i wykończenie z dekoltem, po praniu i blokowaniu. Jest przewygodny, do jeansów i spodni z kantem, ale wersję rudą zrobię krótszą. Na zdjęcia ludziowe nie jestem gotowa, ale kto wie, może kiedyś ;)

Wzór: Autumn Rose Pullover by Eunny Jang
Wełna: KP Palette / miałam 13 motków po 230m. Jak nic zostało mi ok. 800m różnokolorowych resztek! Będą na chustki ;)
Druty: 2,75

178a.

2011-10-05T17:04:00.011+02:00

Autumn Rose Pullover
Moje kalkulacje, rady i pomysły. Uwaga ! Bardzo długi post.

Sweterek tworzy motyw główny składający się z dużych okręgów wypełnionych kolorową szachownicą oraz wąskiego, trójkolorowego szlaczka .
Oryginalnie dzierga się go z 11 kolorów. Uważam jednak, że jeden z nich, ostatni kończący i rozpoczynający motyw główny, jest zbędny. Nie widać go, a zabawy z jednym rzędem jest tyle samo co z 4. Że nie wspomnę, że po zakończeniu dziergania swetra mamy prawie cały, niewykorzystany motek .

Autumn robimy na drutach z żyłką, na okrągło. Wzór wrabiamy w każdym rzędzie, dlatego ta metoda jest najwygodniejsza.

Jeśli decydujemy się na własne rozliczenie swetra, musimy koniecznie zrobić próbkę motywu głównego. Sweter w całości składa się z motywów wrabianych i każda jego część, od spodu, „ podbita „ jest nitkami wzorów . Polecam więc wełny cienkie i elastyczne – takie max. na druty 2,5 . Ja, skorzystałam z oryginalnych zestawień KP Palette. Wełna jest puszysta, elastyczna /2ply i oczywiscie cienka.

Z moich kalkulacji wyniknęło, że powinnam mieć 11 motywów głównych, po 5 i ½ motywu na przód i tył. To, jak podzielimy te motywy odezwie się do nas na poziomie dekoltu, więc decyzję trzeba przemyśleć. Jeśli zależy nam, żeby motywy rozkładały się idealnie symetrycznie i żeby później dekolt trafiał idealnie na środek jednego z okręgów, użyjmy pełnej liczby motywów. U mnie powinno być ich albo 5, albo 6, ale nie jest ;) Asymetria motywów nie sprawia mi kłopotu, ale perfekcjonistów może boleć ;) Połowa mojego przodu/tyłu to 2,75 motywu głównego, a nie 2,5 czy 3. Dekolt też tak wypada .

Najlepiej dziergać sweter na drutach o pół nr większych od tych rekomendowanych. Jeśli mamy wełnę na 2,5 dziergamy na 3. Motywy wrabiane gęsto z natury są mniej elastyczne, większe druty pomogą w uzyskaniu miękkiej i równej dzianiny.
Mimo tak wielu kolorów pracujemy zawsze tylko dwoma. Polecam metodę oburęczną, o której pisały dziewczyny na wielu blogach. Jest świetna. Nic się nie plącze, nitek nie trzeba chować do pudełka, czy woreczków. Łatwo nabrać praktyki, a jeśli wrabiamy wzory tylko od czasu do czasu to i tak nie osiągamy prędkości światła.

Pary kolorów przeplatają się regularnie wraz z wydłużaniem się robótki. Wzory są powtarzalne w poprzek i wzdłuż. Ja, po skończeniu pracy z parą kolorów odcinam ją, zostawiając około 15 cm końcówkę, inni przeplatają nitki również w pionie. Wełna po spruciu mojego swetra to luźne, kolorowe kawałki, które nadają się do kolejnego wrabiania, ale w mniejszym rozmiarze :) Wełna przeplatana również w pionie, po pruciu, wygląda jak po każdym prutym swetrze. Słabym punktem pracy z 11 motkami jest ich nieustające plątanie. To naprawdę nie jest do opanowania nawet jeśli powkłada się je do pudełka z przegródkami i dziurkami. Żebyście jednak mogły ocenić co wolicie, spróbujcie obu metod.

Cięcie nici wymaga podszycia końcówek i dobrego ich zabezpieczenia po zakończeniu „ dziergania” całości. Nie wolno ich ściągać lub pozostawiać zbyt luźno. Polecam podszywanie igłą tapicerską najpierw w poziomie, a potem w pionie. Dopuszczalne węzełki tylko płaskie, a najlepiej obywać się bez nich.

Chociaż uwielbiam metodę magic loop, do wykonania rękawów polecam druty z krótką żyłką. Ogromnie ułatwiają prace. Kręcenie wełnami, liczenie wzoru, pamiętanie o kolorach i wykręcanie żyłki na małej powierzchni to wielkie wyzwanie i nigdy więcej ;)

Rękawy łączymy ze swetrem dokładnie tak samo, jak w przypadku każdego innego swetra raglanowego, robionego od dołu. Polecam zostawianie 8-10 oczek na rękawie i bokach swetra do podszycia, bo jak przerobicie dokładnie wszystkie, następny rząd będzie prawie niewykonalny. Zresztą i tak, kolejne 3 cm, będą dość trudne. Oczka nie przesuwają się lekko. Wykorzystuję do tego druty z bardzo długą żyłką i coś co nazywam pół magic loop. W sytuacji ,w której oczka mocno trzymają się miejsc połączenia, przesuwam je na drut, a w miejscu gdzie drut łączy się z żyłką wyciągam małą pętelkę. To proste i wygodne rozwiązanie, pamiętajcie , że tu dodatkowo cały czas wrabiamy wzory i musimy pamiętać o nitkach pod spodem, a dokładnie o tym, by ich nie sciągać!

Jeśli kalkulujemy sweter same, wybierzmy metodę rozliczania raglana i dekoltu dobrze sobie znaną. Od chwili kiedy połączymy wszystko na jedną żyłkę, nie da się tego już przymierzyć.

Przy dekolcie zdejmujemy tyle oczek ile mamy w planach – chodzi mi o dół dekoltu i tę prostą linię . W kolejnym rzędzie w miejscu zdjęcia oczek nabieramy na drut na nowo ok. 12 oczek . To właśnie te oczka będziemy później ciąć . W każdym następnym rzędzie przerabiamy je naprzemiennie kolorami jakimi właśnie pracujemy. Pamiętamy o wyrobieniu podcięcia dekoltu, czyli przerabiamy oczka razem tak jak zawsze i tak jak mamy w planach.

Moje podejrzenia, że oryginalny raglan jest nieco za krótki potwierdziło się, po przecięciu linii dekoltu. Żeby jego wykończenie tworzyło ładny półokrąg należy zakończyć raglan w przodach nieco poniżej kości obojczykowej. W opisie swetra tak właśnie jest – niestety linia raglana wychodzi za wówczas za krótka i „ ciągnie”. Ja, skupiłam się więc na tym, by miała 26-28 cm – tyle potrzebuję, by czuć się swobodnie i zapomniałam o wykończeniu dekoltu;) Teraz jest on nieco za długi , ale podetnę go i podszyje dokładnie tak samo jak każde cięcie w dzianinie.

Rozliczając sweter samodzielnie koniecznie trzeba zdecydować się, czy wzory mają powtarzać się symetrycznie i regularnie , czy też nie ( wiem, powtarzam,ale to ważne). Jeśli macie obawy jak odejmować i dodawać oczka do wzoru, zróbcie sobie model w Excelu – bardzo wygodne urządzenie. Pamiętajcie, że przerabiając dwa oczka razem musicie to zrobić zawsze nitką ( glównie chodzi o kolor) drugiego oczka- inaczej zgubicie wzór.

Sposobów na wrabianie wzorów jest tyle, ile dziewiarek. Najważniejsze to dojść do celu :)

Mój Autumn Rose wyszedł idealnie, prawdopodobnie duża w tym zasługa niebywale elastycznej wełny z KP. Wymaga jeszcze wykończeń i prania, ale to za chwilę. Jestem zachwycona jego kształtem. Trochę zagapiłam się z raglanem i „ scykorzyłam” przy rękawach – mogłyby być węższe, nie powinnam tam dodawać żadnych oczek – no ale…
Przy drugim się wyrówna :))

I zostanę przy tych 11 motywach głównych! Bardzo mi się podoba ten lekki nieporządek ;)

177a.

2011-10-03T18:58:00.007+02:00

Autumn ?
Autumn Rose?
Autumn Rose Pullover ?
Tak. Tak. Tak. Skończyłam!

Właśnie podszywam nitki. Został mi rękaw i dekolt ,ale ten ostatni obrobię po przecięciu, które obiecałam Wam pokazać. Pamiętam ;)

Zezwłok wygląda naprawdę imponująco. Czy pasuje – nie wiadomo, bo od momentu wyrabiania raglana i dekoltu nie da się go przymierzyć ;) Myślę jednak, że wszystko będzie ok. Kształt i wielkość swetra przeliczyłam od początku do końca sama. Z oryginały pozostał wzór ;). Zdecydowałam się na takie rozwiązanie, bo zauważyłam w projektach zamieszczonych na ravelry złe wyprofilowanie podkroju pach (wyglądają na za krótkie ). To, nie musi być błąd projektantki tylko wykonawczyń, ale skoro 80% tak je dzierga, to pewnie ja, zrobiłabym tak samo. Nie podobało mi się również , że duży rozmiar stawał się duży tylko w obwodach,a długość gubi proporcje.

Zrobiłam próbki i jak wiecie ochoczo zabrałam się za dzierganie. Ochota „ mnię opuściła” przy rękawach i w nich popełniłam wiele błędów. Zostawiłam je ( blędy znaczy ), choć przy wzorach wrabianych poprawki nie są trudne. Wystarczy podpruć fragmenty z błędami i korzystając z nitek wewnętrznych, zrobić to jeszcze raz, poprawnie.

Są też dwie metody prowadzenia kolorowych nitek „ w pionie „ . Jedni tną, żeby im się nie plątało, inni pracują z 11 motkami, wybierając ten najpotrzebniejszy. Ja, tnę … przy małym obwodzie rękawa, wielu końcówkach i melanżowych wełnach, co do których w czasie roboty nie ma się pewności, w jakim są kolorze , wkurzenie wzrasta jakby szybciej :) Odłożyłam całość. Przeczekałam parę miesięcy i w ostatnich dniach podgoniłam to, co mi zostało. Nie było tego wiele, ale wymagało większego optymizmu ;)

Dziś pokazuję uroczą, lewą stronę Autumn , niebawem reszta. Gdybyście chcieli poznać, jakie czekają dylematy przy własnych rozliczeniach tak bogatych wzorów wrabianych, dajcie znać. Z chęcią je opiszę.

176a.

2011-09-26T13:13:00.006+02:00

„Normandzka derka”
Od jakiegoś czasu, przyglądając się Waszym pracom, zapragnęłam wydziergać sobie derkę. Kropką nad „i” było to, co zobaczyłam u
Rene i
Agaty

Nie bardzo jednak wiedziałam, jak wcisnąć całkiem pokaźną robótkę do zapchanego kalendarza. Okazja pojawiła się sama. Podróż do Normandii. Wybrałam wzór morskiej fali i planowałam, że motyw idealnie sprawdzi się na trasie. Drogę tam – przespałam ( wcześniej sen skutecznie mnie omijał przez przy dni) a tę z powrotem – przegadałam :) Dziergałam nieco na plażach, a po powrocie zawzięłam się i skończyłam, bo niedokończonych projektów mam dość.
Wszystko wskazuje na to, że będę z niej często korzystać. Normandzkie plaże są kamieniste. Miło więc będzie, rozłożyć sobie grubą, mięsistą, bawełnianą derkę.

Wzór: szydełkowe inspiracje z różnych blogów
Wełna: bawełniana nitka ( 16 motków, po 50gram )
Szydełko nr 2,5
Rozmiary: 120cmX70cm, ale mam wrażenie, że po praniu w pralce zyskam dodatkowe 20cm ;)

Mam również przyjemność zamieścić oficjalny plakat informujący o pierwszej wystawie i targach wełny w Pradze! Zapraszam! Wszystko wskazuje na to, że tym akcentem zakończę swój kilkuletni pobyt w Pradze ;)

175a.

2011-09-22T13:38:00.005+02:00

Będąc w podróży mocno się pilnowałam żeby nie zaglądać do sklepów, o których wiedziałam, że mogę w nich znaleźć coś dla siebie ;)

Nieoczekiwanie jednak zaatakowała mnie księgarnia z piętrem dla hobbystów, stosami książek o wszystkim, papierami, wstążkami, pieczątkami, mulinami i tkaninami Tildy…

Wyszłam z pięknie wydaną książką z wzorami krzyżykowych alfabetów. Ucieszyło mnie, że nie jest upszczona kolorami, ma materiałowy brzeg i grubą oprawę. To książka w mocno starym stylu choć wydana w 2010r. Autorką jest Veronique Maillard i chyba zajmuje się tym od dawna. Uwielbiam drobne hafty krzyżykowe, które można wkomponować w codzienne rzeczy. Francuzki i Włoszki są w tym wielkimi specjalistkami, a u nas tę wrażliwość widzę w pięknych torbach
Izy

174a.

2011-09-19T17:57:00.008+02:00

To był szalony tydzień. Wydarzyło się wiele dobrego. Zjechaliśmy tysiące kilometrów i zachwyciliśmy się plażami Normandii . A zapowiadało się, że urlopu nie będzie w ogóle. Dobrze być otwartym na nowości i zmiany :)

173a.

2011-09-12T23:58:00.004+02:00

Bardzo, bardzo się cieszę, że poprzedni temat zaintrygowal i Was. Poczynilam pierwsze próby z nowym stylem, niektóre mnie rozbawily, inne zaintrygowaly. Wszystkie opiszę, jak wrócę,bo teraz biorę krótki

_________ URLOP_____________ Dovolená ____________Holiday

P.S.
Zamrażam wpisywanie komentarzy,by mieć piewnosć, że nic glupiego się nie wydarzy ;)

172a.

2011-09-10T14:30:00.004+02:00

Z innej beczki

Wiele, wiele lat temu, kiedy pracowałam jeszcze w szkole, kiedy nie było Internetu, a komputery służyły do skomplikowanych obliczeń, kiedy magazyn „ Burda” był dobrem luksusowym i kiedy w sklepach nie było niczego – szyłam. Dużo. Suknie ślubne, żakiety, marynarki, płaszcze, koszule i bluzki – moje uczennice do dziś piszą do mnie, że byłam dla nich modowym zjawiskiem. Nie byłam. Miałam jedynie ten przywilej, że farbowałam, wyszywałam i dziergałam, co pozwalało mi być bardziej kolorową niż ówczesna rzeczywistość.

Potem przyszły zmiany. Zmienił się rynek, ja – zmieniłam pracę i już nic nie było takie, jak kiedyś. Moja szafa stała się do bólu nudna. Żakieciki na jedno kopyto, czarne spodnie – ekstrawagancją były czasem buty, czasem szal. Nuda Panie i całkowite wyjałowienie wyobraźni. Nie było czasu na myślenie. Praca po 12 godzin pod presją jest jak bycie na haju non stop. Nie czujesz bólu, zmęczenia, a już na pewno nie spędza Ci snu z powiek fakt, ze po pracy nosisz powyciągane dresy, od pięciu lat te same ;)

Zmiana miejsca zamieszkania i stylu życia spowodowała, że przestałam się ubierać w ogóle. Bo spodnie i czasem wydziergany przez siebie sweter czy bawełniana bluzka, to ubranie takie sobie . Od roku mnie to męczy i nie dlatego, że nie wiem kim jestem, czy że mam trudną figurę. I Trinny, i Susannah, a i Magda Gessler – pokazują, że ubrać można każdego. Ja, po prostu nie ma stylu. Jestem jednym wielkim przypadkiem. Przypadkowe buty, byle wygodne, przypadkowe spodnie byleby weszły na tyłek, przypadkowe koszulki – bo może mi będzie w nich dobrze ;)

Długo nie wiedziałam czego chcę, a do czego to prowadzi , widać w moim motcie. W końcu, eureka. Natchnęło mnie. Tuniki, sukienki , legginsy, szale materiałowe, szale dziergane, moje winogrona ;) Czeka mnie mozolne szycie i dzierganie, bo sklepy niewiele mi mogą zaproponować. Dzięki wielu przemianom mogę za to kupić sobie i lny, i jedwabie, mogę je profesjonalnie farbować i mogę…. udziergać sobie sweterek z własnej wełny. To dużo. Jedyne czego mi potrzeba to wytrwałości, nie uleganiu modom a jedynie trendom i czasu – bo to potrwa. Potrzebna też mi wprawa, bo choć szycia się nie zapomina i ciągle jeszcze umiem wyciąć coś z materiału bez formy, zszyć i założyć – do biegłości i dobrych wykończeń – bardzo mi daleko, bardzo, bardzo. Szczerze muszę przyznać, że nawet tym zastojem jestem mocno zaskoczona. Wczoraj ćwiczyłam i moje szwy były niepewne… :)

Nic to, praktyka czyni mistrza.
Bardzo chcę, żeby mój strój pasował do tego, co we mnie.

A jak Kochane jest u Was? Planujcie swój strój, zależy Wam na nim ? Czy jak ja, zakładacie na siebie wszystko jak leci?

171a.

2011-09-07T19:11:00.013+02:00

Mocno udzielił mi się alpaczy temat. W końcu znalazłam motywację, aby tu, w Czechach poszukać hodowców lam ( Czesi zamiennie używają nazwy alpaka – lama ).
Wybraliśmy miejsce w jednym z piękniejszych krajobrazowo obszarów Czech. Gdyby ktoś tu kiedyś trafił, niech nie waha się zostać dłużej. Zachwyca Česká Lípa, Národní park České Švýcarsko, Panská skála, Pravčická brána, Soutěsky u Hrenska no i wiele, wiele innych. I co najważniejsze jest „ Chata babinka „ – miejsce wypoczynku i mała alpacza farma.

Pan Radek to człowiek z pasją. Jego hodowla jest niewielka ( tylko 12 alpak ) i wszystko, co z nich pozyskuje od razu przetwarza. Niestety, nie sprzedaje runa i musiałam nieźle się natrudzić, żeby przekonać go, że muszę to runo jednak kupić. Mam dwa kilo puchu i 1 kg darmowego bonusa (drugiej klasy), który niebywale przypomina mi zakup z Polski pewnej baby alpaki…. zakup za ciężkie pieniądze. Doświadczenie bezcenne.

Nie będę się rozwodzić nad praniem, przędzeniem i użytkowością alpaki, bo było tu już o tym kiedyś, a i dokładnie opisała to Ania – Kankanka. Dodam tylko, że mitem jest jakoby alpaka się nie filcowała ( znajdziecie taką informację w wielu książkach). Ta, którą kupilam jako runo, filcuje się pięknie. Laurko mialas rację!

Przyznaję też, że zachwyca mnie alpaka wstępnie uczesana i przygotowana do przędzenia z WofW. Nadal będę ją wykorzystywać do wszystkich projektów, w których będzie miała znaczenie idealnie gładka nić.

Alpaka z samodzielnie przygotowanego runa będzie miała, w mojej ocenie i dla mnie, charakter rustykalny. Większy , mniejszy – zamierzony lub spowodowany pewnymi technicznymi niedoskonałościami, zawsze będzie widoczne ręczne czesanie i zgrubienia. To daje ciekawe efekty, w przemyślanych i zaprojektowanych z artystyczną wrażliwością projektach.

Bardzo ciekawy pomysłem może być przędzenie gotowej czesanki alpaki na osnowę tkaniny, a runa na wątek. Aż chyba spróbuję :)

Tak, tak przymierzam do prostych krosien. W żadnym razie nic wielkiego i nic co hałasuje i kosztuje majątek. Krosna dla mnie to tylko dodatek.

170a.

2011-09-03T23:30:00.006+02:00

Grappe de raisin
Wzór: Fanaberia
Wełna: ręcznie przędziona i farbowana/ Baby Camel & Jedwab /navajo
Szydełko

Pochwała koloru

Kiedyś już o tym pisałam, ale dziś muszę raz jeszcze.
Gdy zaczynałam zajmować się przędzeniem i farbowaniem, nie sądziłam, że” moja szafa” zyska kolor. Nie ma barwy, która by mi się nie podobała. Nie ma zestawień, które by do siebie nie pasowały. Jedynie zdrowy rozsądek nakazuje , żeby kompletując garderobę nie sięgać po odcienie, które nie grały i nie będą grać ( D L A CZ E GO !!!! ) z moją cerą. Musi wystarczyć mi radość tworzenia dla innych. To jest naprawdę sporo ;)

Koloru ciągle się uczę. Fascynuje mnie, że farbowanie przy użyciu barwników syntetycznych ( bo chemiczne jest każde, w którym liczymy na odpowiednią rekcję) daje tyle możliwości. Dziś, wrześniowe jabłka w zbliżeniach :)

Dwustronna ażurowa czapka
Wzór: wyszukany przez Rene / Vogue
Wełna: ręcznie przędziona i farbowana/ Kaszmir & Jedwab / navajo
Druty

Jeszcze raz dziękuję za wszystkie przemiłe komentarze pod poprzednim postem!

169a.

2011-08-29T14:33:00.011+02:00

Zdjęcie u góry to fragment jednej z bram do Katedry na Hradczanach

Winogronowy sznur jako ocieplacz na szyję.
Wzór: Fanaberia
Wełna: ręcznie przędziona i farbowana/ Baby Camel & Silk - navajo, w bardzo naturalnych kolorach wrzesniowych jablek
Szydełko

Od tygodnia uczę się nowej sytuacji. Nasz syn zaczął studia. Daleko. Tysiące spraw do załatwienia, tysiące słów, długie podróże. Nie było czasu na wakacje, na odpoczynek, na zebranie sił. Widzimy się codziennie ( skype ), śmiejemy wymieniając uwagi na temat nieocenionego pragmatyzmu Czechów i zawiłej administracji Francuzów - to jest naprawdę coś ;) Jesteśmy ciekawi nowych wydarzeń, ale Ci którzy nas znają, wiedzą, że nie ingerujemy w nie za nadto. Zmiany to stała część naszego życia. Akceptujemy je i chętnie przyjmujemy, co nie zmienia faktu, że brakuje mi zgrzytu jego klucza w drzwiach i krzyku z pokoju: Mamo, zaraz zejdę…

Czas pokaże, co z tego wyjdzie, ale teraz niechby sprzyjały mu wszystkie Anioły :)

Poniżej:
Dwustronna ażurowa czapka
Wzór: wyszukany przez Rene / Vogue
Modyfikacje: zastosowałam inne rozliczenie wzoru i ściągacza
Wełna: ręcznie przędziona i farbowana/ Baby Camel & Silk - navajo
Druty

Żeby nie myśleć o głupotach, pracuję. Trochę więcej niż zwykle,glownie nad drobiazgami. Zostałam zaproszona na tragi wszystkiego, co z wełny organizowane przez Danielę Linhartovą, więc będą jak znalazł. Powstają moje ukochane czapki, winogronowe owijki i inne dziwolągi.

Gdyby ktoś był w połowie listopada w Pradze – zapraszam na nie już teraz.

Wzór: Cachecol
Wełna: ręcznie przędziona i farbowana/ Baby Camel & Silk - navajo
szydełko

Winogronowy sznur jako naszyjnik
Wzór: Fanaberia
Wełna: ręcznie przędziona i farbowana/ Baby Camel & Silk - navajo
Szydełko

Dwustronna ażurowa czapka
Wzór: wyszukany przez Rene / Vogue
Modyfikacje: zastosowałam inne rozliczenie ażuru i ściągacza
Wełna: ręcznie przędziona i farbowana/ Kaszmir & Silk - navajo
Druty

Szaliczek
Wzór: Fanaberia
Wełna: angora & silk
Szydełko

Motywy tego ostatniego już kiedyś pokazywałam. Chciałam z tego zrobić większy otulacz, ale brakowało mu lekkości i za mocno nawiązywał do przeszłości. Zmieniłam zamiar, odchudziłam formę i teraz jestem zadowolona ;)

168a.

2011-08-05T14:42:00.004+02:00

Nic nowego

Kończymy drugą turę ospy. Trzeciej chyba nie będzie . Rekonwalescent ma trzy tygodnie na dojście do siebie, bo z końcem sierpnia musi być na uczelni.
Normandio otwieraj podwoje ;)
W pogodzie zmiana ;) Nie pada, ale wilgotność tropikalna. Skończone projekty czekają na pranie i blokowanie.

Poza tym oszalałam na punkcie Grappe de raisin i powstały nowe wersje. Wełna oczywiście ręcznie przędziona.

167a.

2011-07-31T16:13:00.004+02:00

Przerywnik

Jeszcze raz dziękuję za przemiłe komentarze odnośnie jedwabnego topu.

Zachwycona Waszymi szydełkowymi dzirgutkami , rzuciłam się na szydełko i ja. Już od jakiegoś czasu tłukł mi się po głowie pomysł drobiazgu, który pokazałby urok ręcznie przędzionej wełny, który mogłabym mieć przy sobie codziennie, który nie przeszkadzałby mi , był wygodny i pozwalał zmienić strój ze zwykłego w intrygujący… stanęło na:

Grappe de raisin / Kiść winogron

Bransolety uwielbiam, więc wybór oczywisty. Noszę ją drugi dzień - non stop ;). Najbardziej podoba mi się, kiedy oświetlam ją podczas dziergania i przędzenia. Póki co, to jedyne kolory lipca i też takie jesienne... Praga zalana deszczem, szaro, buro, wilgotno. Do tego chorujemy dalej – zaszczepiony w dzieciństwie syn przechodzi łagodną formę ospy. Mnie nie odpadnie, bo gwarancją niezachorowalności jest po prostu jej przejście, a to mam za sobą, ale żeby nie było za fajnie mogę dostać półpaśca…
No i niby lepiej, ale tak nie do końca :(

Wzór Grappe de raisin by Fanaberia
Wełna: ręcznie farbowana i przędziona / Baby Camel & Silk/ navajo
Szydełko: nr 2

166a.

2011-07-27T17:43:00.008+02:00

I znów te same kolory, ale tym razem z sukcesem ;)
Skończyłam jedwabny top i jestem zachwycona! Absolutnie i do szczętu. Chcę więcej jedwabnych topów. Grubych, cienkich, zwiewnych i sama nie wiem jakich jeszcze. Ten model jest po prostu dla mnie. Zrobiłam go bez żadnych opisów, z tego co grało mi w duszy, ale już wiem, że taki model istnieje, oddaję więc cesarzowi, co cesarskie. A może kiedyś go widziałam, zapisałam w pamięci, a teraz odtworzyłam ?!

Model: Coachella by Fathom Harvill ( wzór bezpłatny )
Wełna: ręcznie przędziony jedwab mulberry / fingering – navajo/ 18 dag. cca. 650m.
Druty nr 3

Nie kierowałam się opisem ( nie wiedziałam, zapomniałam (?), że jest) . Robótkę zaczęłam od dołu. Zestawienia kolorów mogą wydawać się zaskakujące, ale mnie bardzo odpowiadają. By zamknąć całość w zrozumiałej dla siebie wersji kolorystycznej i uzyskać coś w rodzaju klamry, ostatnie rzędy góry wykonałam tym samym kolorem, co dół. Kolorowa część , nazwijmy ją stanikiem ma mocno rozbielone i pełne półtonów barwy. Mogłoby się wydawać, że przy dużym biuście, jaśniejszy stanik nie jest dobrym rozwiązaniem, ale tu kontrastuje z ciemnym paskiem na biodrach i chyba po prostu wyrównuje moje proporcje. Podkroje pach zrobiłam też nieco inaczej. Zaczęłam równo w miejscach podziału robótki na pół i jak mi się wydaje, porównując to do oryginału, podniosłam je wyżej, by nie wystawał mi brzeg bieliźnianego stanika, zrobiłam je też chyba mniejsze. Moja wersja jest dużo dluższa.

Drugą wersję zmniejszyłam w stosunku do pierwszej o 120 o. ;) Dekolt tego pierwszego kończył się na drugim paseczku tułowia. Był olbrzymi, bo raz, że nie zaczadziło mnie z wielkością, dwa dodawałam oczka, by ładnie się układał ;)
Topik sfotografowałam z naszyjnikiem od mKasi. Kasiu, widzisz jak pasuje ! Dziękuję!

No i mam zapowiedzi większej całości nad jaką pracuję ;)

165a.

2011-07-22T15:22:00.003+02:00

To był trudny tydzień i niech już się skończy.
Mąż zachorował na ospę i czuł się naprawdę fatalnie. Ja, chyba ze strachu, żeby nie rozwinęły się u niego żadne powikłania dostałam gorączki, która nie opuszczała mnie trzy dni. Na ospę chorowałam, więc to nie to. Odeszła Vivi, a Iza z Kidowa zaczęła zmagać się z chciwym radcą prawnym nękającym, dla własnej korzyści, mikro przedsiębiorców prowadzących e-sklepy. Życzyłabym sobie żeby prawnicza korporacja pozbyła się kogoś o tak wątpliwej, etycznej proweniencji.

Jedyną radością był fakt, że przywieziono mi 1kg czarnuszki, którą po prostu uwielbiam i nie wiem, jak mogłam bez niej żyć. Zupełnie też nie wiem, jak mogłam żyć bez pieczenia chleba – bo choć cały czas i kiedy tylko mogę, trzymam dietę, nigdy nie zrezygnowałam z kromki żytniego chleba na drugie śniadanie.
Trudno mi określić smak czarnuszki. Jest w niej świeżość mięty i egzotyczność anyżku, trochę pieprzu… działa na mnie wyraźnie rozgrzewająco ( ale to moje subiektywne odczucia ). Ma zbawienny wpływ na organizm i leczniczo poleca się stosowanie olejku z czarnuszki. Ja, wolę ją w chlebie lub prażone ziarenka w sałacie…
Rośnie góra „ mojej „ wełenki. Póki co, osiągam zamierzone efekty, bo każde 100 gram farbuję nieco inaczej i inaczej przędę, ale czy uda się zachować to w robociźnie – zobaczymy.

A jedwabego topu wersja 2.1 mam połowę ;)

164a.

2011-07-16T20:10:00.004+02:00

Złe oko i pycha.
Skończyłam jedwabny top. Ryzykowne i odważne zestawienie melanży z paskami trafiło idealnie w rodzącą się u mnie potrzebę posiadania rzeczy nietuzinkowy i lekko odlotowych, tyle tylko, że muszę go spruć!

Przyznaję, że odkąd zmieniłam rozmiar i przesunęłam się z grupy XL do L/M nabranie na druty, dla samej siebie mniejszej ilości oczek niż 200, napawa mnie panicznym lękiem, że się nie zmieszczę. Przy cienkich drutach od razu dorzucam 30 …
Wiem, mało profesjonalne ;)

Nie pierwszy i pewnie nie ostatni raz zgubiła mnie pycha. Byłam przekonana, że jakoś sobie z tym poradzę ;) Ale naprawdę niewiele da się zrobić z dekoltem do pępka . Policzyłam, wyrysowałam, pruję i robię raz jeszcze. Nawet się cieszę, bo nitka wyjątkowo urokliwa i cudnie się plecie… ale

Znawcy ludowych prawd mówią, że jak dzieje się coś takiego, to złe oko patrzyło… i mus okadzać :)))

P.S.
Coraz częściej udaje mi się trafić z ostrością zdjęć. Dzisiejsze to kolejne w żaden sposób nie ulepszane.

163a.

2011-07-14T19:07:00.004+02:00

Na drutach już połowa jedwabnego topu. Póki co pomarańcze z ( prawie) czarnym, kolorowe melanże wejdą za 6cm ;) Ryzykowanie, ale już czuję, że będę nosiła. Całość idzie jak po maśle, oczka równe, miękkie a dzianina lejąca.

Poza tym farbuję 10 motków czesanki ( baby camel & tussah silk ) na sweterek, jaki wyszukała i pokazała u siebie Rene
Szaromi. Jak widać zaprzyjaźniłam się ze szmaragdami, szarościami i pomarańczami , czuję, że mi z nimi dobrze.

Wniosek z fotografowania nr 2. Gdy przechodzisz na ustawienia manualne niecałe 10% zdjęć nadaje się do czegokolwiek :)

162a.

2011-07-12T14:16:00.006+02:00

Uprzędłam parę motków jedwabiu Mulberry na kolorowy, letni top. Miał być stylizowany na wzory Missoni, ale żeby osiągnąć zadawalający mnie efekt, musiałabym wzór wrabiać , jedwabiu potrzebowałabym więcej, a i z letniego topu zrobiłby się taki bardziej jesienny. Metoda dodawania i zbierania oczek razem nie podoba mi się, stawiam więc na zgrabne paseczki. Mam tego około 800m, w trzech ręcznie farbowanych kolorach, barwnym melanżu wszystkiego co letnie i wiosenne, miedzianym i prawie czarnym, coś udziergam . Na zdjęciach kolory są takie sobie, a o tym dlaczego – niżej ;)

To, co mnie bardzo cieszy , to piękny połysk, którego w komercyjnych nitkach prawie brak. Jestem ciekawa jak wyglądać będzie sprawa z mechaceniem. Póki co jestem dobrej myśli, próby z lekko skręconymi jedwabnymi chusteczkami wypadły bardzo pomyślnie. Poza delikatnym, niezbijającym się i niekulkującym meszkiem, brzydkich efektów brak.

Ponadto postanowiłam nauczyć się fotografowania bez wspomagania. Żadnych automatów i programów. Będę Was męczyć mocno artystycznymi zdjęciami ustawianymi manualnie, ze złym czasem naświetlania, kolorami z czapki, umowną ostrością. Trudno, muszę się tego nauczyć, proszę o cierpliwosć:)

Wniosek z nauki fotografowania nr 1. Bez statywu nie da się zyć.

161a.

2011-07-07T12:35:00.005+02:00

Wróciłam. Jestem zachwycona miejscem, gościną , zaangażowaniem. Mimo, że pogoda nas nie rozpieszczała i tylko raz udało się nam wybrać na spacer, nie czułyśmy zmęczenia. Mam nadzieję, że spełniłam pokładane we mnie oczekiwania. I wierzę, że niedługo zobaczę piękne nitki ukręcone przez nowe Prządki, bo to, że pokochały przędzenie wiem na pewno.

Kasiu, Jolu, Izo, Małgosiu, Marylko – dziękuję!

Pierwsze i ostatnie zdjęcie wykonała na życzenie Gosi Iza. A że moim aparatem, pozwoliłam sobie je zamieścić, bo są zachwycające :)

160a.

2011-06-28T15:47:00.001+02:00

Z końcem tygodnia jadę w Polskę. Przygotowałam furę materiałów , wory czesanek i farb. Boję się, że tym razem mogę być ledwo widoczna zza kierownicy. Będziemy prząść gadać i ladować akumulatory. Pędzę na zaproszenie szalonych Dziewczyn – jakże mi miło! Dziękuję!

159a.

2011-06-21T17:34:00.006+02:00

Wybieramy się jutro do Filharmonii, a w sobotę do Stavovskieho Divadla ( Mozart miał tu premierę Figaro i Don Giovanni ).

Obchody 23-ciej rocznicy ślubu uważamy za otwarte !

Jak zawsze nie mam co na siebie włożyć. I jak zawsze nie wiem, czy trafimy ze swoim strojem. Nie za bardzo łapiemy, dlaczego do opery idzie się tu w jeansach, a na koncert jazzowy w garniturze… ale jak mówią, co kraj to obyczaj i nie przeszkadza nam to :)

Wydziergałam sobie na jutrzejszą okazję top w ładnym kolorze zgaszonego teal’u. Góra podobna jest do „Cudaka”, a dół to wiosennego, minimalistycznego sweterka, jaki chyba ze dwa lata temu, pokazywałam. Tym razem tył wydłużony jest tylko delikatnie (rzędami skróconymi) , no i nie ma marszczeń , z oczywistych oczywistości ;)
Podwijaniu brzegów zapobiega plisa podszyta szydełkiem. Takie zakończenie zawsze gwarantuje wygodną w noszeniu elastyczność .

Zużyłam 2,5 motka moheru kid silk haze.

Wygląda ładnie, choć jest za duży. Odkąd zgubiłam parę kilo ( kolejne przede mną) , nie mogę złapać rozmiaru. Jako rocznicowy bonus dla Was, pokazuję jak go noszę.
Jak wiecie ,należę do tych, co się nie pokazują, zdjęcia z moją nikczemną posturą się nie powiększają. Mają tylko dać całościowy ogląd ;)

Nie jest łatwo robić sobie zdjęcie. Uśmiechanie się i wciąganie brzucha ,nie idą u mnie w parze. Że o tyle nie wspomnę :)))

158a.

2011-06-10T14:34:00.001+02:00

Niestety moje blogi nie działają jak trzeba. Nie mogę komentować ani Waszych, ani swoich wpisów. Nie mogę wyrazić zachwytu nad tym co robicie. Cudem wstawiam zdjęcia i nowe wpisy.
Wiem, że to przypadłość występująca nie tylko u mnie, więc czekam.

Czerwiec mógłby trwać do września. Jest tak piękny nie tylko dlatego, że to miesiąc moich ślubnych rocznic ;), ale również dlatego, że jego światło najlepiej oświetla pawie… a pawiami to ja jestem mocno zafascynowana.
Od dawna kombinuję jak udzierać sobie pawiową sukienkę nie ocierającą się o kicz.
Nieustająco dostaję dreszczy, gdy widzę suknię od Alexandra Mcqueena, ale ani ona w moim stylu, ani nie widzę tego na drutach.

Alexander McQueen Peacock Dress (clipped to Polyvore.com)

Mam jeszcze dwa lata do okrągłej rocznicy… a potem drżyjcie :)
Zakładam co wydziergam i o wschodzie słońca wyłażę na Most Karola…

Dokładnie przeglądnęłam swoje swetry i doszłam do wniosku – żadnych bawełnianych topów i bluzeczek, żadnych wiskoz i z nich dziergutek. Nie leży mi to i już. Wydziergana rok temu bawełniana bluzeczka, przegrywa z trzyletnim moherowym topem… być może powinnam prać je w pralce ,by nabrały „tiszertowego” „ looku”…nie wiem.

Póki co definitywnie odstawiam bawełnę i zostaję przy moherach oraz własnych wełnach.

157a.

2011-06-05T13:21:00.014+02:00

Before I write on what happened to me in the past weeks, I would like to thank Ilonka from
Wollinchen for yesterday. It was wonderful! I really hope that we can meet in Prague.

Zanim napiszę, co się ze mną działo, chciałam podziękować Ilonce z
Wollinchen za wczorajszy dzień. Było wspaniale! Mam nadzieję, że uda się nam spotkać w Pradze.

Ostatnie dwa tygodnie spędziłam w podróżach: Wrocław – Praga, Praga – Wrocław, Wrocław - Warszawa – Praga, Praga – Warszawa i… wcale nie martwiłoby mnie pokonywane setek kilometrów ( miałam wspaniałe towarzystwo ) gdyby nie brak dróg i absolutna nieodpowiedzialność kierowców. Nie będę pisać ze szczegółami, bo każdy z nas to zna. Jedyne co mogę zrobić, to życzyć Wam ( i sobie )szczęśliwych powrotów !
W przerwach podróżowania odreagowywałam dziergając i przędąc. Szale poszły do ludzi bez zdjęć, ale kończę nową chustę dla siebie, więc na pewno ją pokażę. Poza tym przędłam – również dla siebie i jak popiorę oraz wydziergam będę się chwaliła ;)
Razem z Kasiami byłam na wystawie sukienek z lat pięćdziesiątych. Wydarzenie niewielkie, ale klimatyczne. Poza tym odbyło się w moim ulubionym, praskim muzeum, z widokiem na stary żydowski cmentarz i stałą kolekcją ręcznie robionych koronek, przy których, jak przy obrazach, mogę siedzieć godzinami.
No i wreszcie moja – Majka :)

W końcu ją mam! Zamówiłam ją u Ilonki i odebrałam osobiście. Ilonka to niezwykle serdeczna i przyjazna osoba. Ma wspaniałą, wielką pracownię w Mantel i sprzedaje nie tylko Majacrafty, ale również Schachty, kołowrotki Kromskiego i Ashforda. Mogłam je wszystkie zobaczyć, dotkać i popracować na nich! Mój niemiecki ,niestety, ogranicza się tylko do podstawowych zwrotów, ale Ilonka mówi po angielsku, więc… nie mogłam wyjść :)
O Majce napiszę na SpinIt za jakiś czas. Póki co testuję … Jestem nią zachwycona, nie tylko dlatego, że muszę uzasadnić wydanie sporej sumy pieniędzy , ale dlatego, że jest to zupełnie inna, nieznana mi jakość przędzenia. Dalej kocham swoje ashfordy i uważam za narzędzia doskonałe… ale już wiem, że to nie jest ostatni mój kołowrotek majacraft . Poza tym mam na oku na kolejne firmy…;)

Majacrafty są robione ręcznie. Posiadają swoje certyfikaty i podpisy osób, które nie tylko je złożyły w całość i przetestowały, ale „ wyrzeźbiły” od najmniejszej części po największą śrubkę. Główki kołowrotków i system rurek teleskopowych jest objęty i chroniony patentem. To jest naprawdę inżynierskie coś!

Ciche Mantel jest 200km od Pragi. Jechałam tam 2godziny. Do Wrocławia mam 270km i jeśli nie chcę na drodze zginąć jadę 4,5…

Moje komentarze:
Laurko, a ile z nim radosci :)

Godlesiu, od dawna zachwycałam się jego urodą, choć wiem, że nie każdemu się podoba. Dobrze, że ta inność przekłada się na ogromny komfort pracy, będę go miała często przy sobie :)

Kankanko, Aneczko – ależ wiem, wiem! I od dawna nastawiam się na dłuższy pobyt we Wrocławiu, niestety tym razem było tak wiele spraw ważnych, że wszystko inne zeszło na plan dalszy. Możesz jednak być pewna, że jak powrócę, wyciągnę Cię na kawę – NA PEWNO :)
A co do Majki – to tak inne urządzenie, że sama jeszcze nie wiem, co napisać, by nie zdyskryminować innych, doskonałych, kołowrotków.

Spes, ja też się cieszę!!! Buziole :)

Annavilma, Aniu – to prawda. Ciężko mi się od niego oderwać, choć to na razie tylko testy :)

Agu, było sporo zamieszania, ale nie ustawałam w uprawianiu rękodzieła :)
Kołowrotek jest rzeczywiscie wąski i stosunkowo wysoki, ale w kolekcji mają jeszcze mniejsze!

Aniu, to prawda! Należy kierować się swoimi odczuciami.

Spes, Mama ma rację! Próbuj koniecznie. Przędzenie jest dziecinnie proste, choć zrobienie dobrej wełny wymaga doświadczenia i wiedzy :)

Rene, jestem tym kołowrotkiem po prostu oczarowana. Równa praca pedałów i inne niż u wszystkich koło napędowe, powoduje, że każda nitka ma idealny skręt!

156a.

2011-05-17T20:08:00.012+02:00

Tyle się dzieję, że tak naprawdę nie mam siły na spokojne zebranie myśli. Podczytuję Was po cichu, zachwycam się tym, co robicie. I wierzę, że za jakiś czas wrócę do dawnej aktywności i zacznę komentować ;)

Kwiatek od Raduhy

Dziś, pokazuję piękne, filcowane brosze jakie dostałam od Kaś ( Raduha i Vixi ) , szyjogrzej z własnej wełny bfl z seacellem robiony na okrągło ( jeszcze nie blokowany ) oraz wielką chustę Juneberry( 180cm x 90cm) w cudnym kolorze kurkumy ( alpaka z jedwabiem ). Bałam się tego powiększania , ale nie było źle. Poszłam po najmniejszej linii oporu i powiększyłam chart B tak, by początki ( po każdej stronie chusty ) oraz środki zachowały swój kształt dokładnie jak we wzorze i by w środku każdej części chusty, dało się wyrobić po dwa dodatkowe motywy.

Jak się okazuje szyjogrzeje ( dwa pierwsze zdjecia ) staną się moją słabością. Powodów jest kilka. Wyglądają uroczo i bardzo łatwo zmienić nimi swój wygląd. Nie potrzeba na nie wiele wełny, co przy tej ręcznie przędzionej ma swoje zalety, wielokrotne motanie na szyi podkreślają urodę koloru i strukturę wzoru, chronią kark przed przewianiem, bo nawet jak się przesuną ciągle są tam, gdzie powinny. A ja mogę mieć wychłodzone wszystko, ale nie kark.

A w ogóle to wkurza mi fakt, że nijak bloger nie może mi pomóc w walce ze spamerem. Niedługo pojawią się tam reklamy domów publicznych a ja jestem zupełnie bezradna! Jedyne co wymyśliłam to zmiana bloga… ale boję się, że on mnie szybko namierzy. Jeśli ktoś ma jakiś pomysł – piszcie proszę.

Spina od Vixi

Uzupelnienie:
Nie mogę zamieszczać u siebie odpowiedzi na Wasze komentarze...
Masakra jakas.
Rene, tak to wzor z Twojej czapy, tylko wykonany bez powtórzeń.A sklepy Kas są na pasku,obok :)

Mam schrzaniony blog , ale to, jak już wiem, nie tylko u mnie tak dziala. Dla odmiany nie mogę się wylogować, nie mogę komentować, a swoje notki zamieszczam sposobem, bo nie mam też dostępu do panelu z narzędziami…
Czeski spam pojawia się tylko u niektórych. Myślę, że to jest uzależnione od przeglądarki. Kasuję i czyszczę swoje ciasteczka, zgłaszam naduzycia… i nic. Próbuję się tym nie denerwować ,ale jak dla mnie to dość trudne zadanie.

Dopóki się nic nie zmieni, swoje odpowiedzi zamieszczam pod wpisem:

Godlesiu, nawet nie wiesz jak mi miło czytać co piszesz!

Jadziu, dziękuję. Naszło mnie na dzierganie dla siebie :)

Kankanko, już tak chyba jest, że chcę chodzić w niebieskim, choć to mocno nie mój kolor, a Ty jak widzę wzdychasz do moich brązów i rudości… Musimy zrobić wymiankę 

Annoo7, rozbawiłaś mnie. Dziękuję! Ten ostatni szaliczek to już tu był, dawno temu. Teraz go przypomniałam tylko z powodu szpilki, ale jak pogrzebiesz w archiwum jakiś rok temu, będzie na pewno :)

Kasinia, dziękuję! I nie, nie,nie – nie przyzwyczajam się :)

Dorotko, cieszę się, że nie masz kłopotów ze spamerem. Szyjogrzeje to takie niepozorne coś… w sumie gdyby to zobaczyła złożone w sklepie to nawet bym nie zatrzymała wzroku… a tu taka niespodzianka!

Laurko, a weź Ty o sobie pomyśl i zrób sobie z własnej wełny szyjogrzej… bo wiesz, nie chcę Ci robić wstydu i przysyłać swojego :)

Malaala, wzór chusty polecam natentychmiast, pomimo iż na początku miałam z nich trochę roboty.

Theli, dziękuję :)

Malinkowa, dziękuję . Szyjogrzeje i brochy naprawdę są niezwykłe.

Rene, oj tam,oj tam – przestań :)

Agu, tak teraz przędę jak jestem w domu i drutuję jak mnie wożą. Jak widać trochę pojeździłam i jeszcze trochę przede mną :)

Kryniu, dziękuję. Niestety niewiele z tym spamem mogę zrobić. Teraz bardziej mnie martwi, że nijak nie mogę się wylogować …

Spes, zawsze wiedziałam, że Twoje rady są jednymi z najlepszych. Kocham Cię za nie :)

Jaga, dziękuję. Poradzisz sobie, poradzisz. Chustę robi się szybko i prosto. Trzeba tylko załapać jak robić rzędy żeby poprawnie wychodziły.

Kasiu, buziaki :)

155a.

2011-05-08T18:31:00.009+02:00

Dzisiaj bezrobótkowo , a mimo to weekend miałam zajęty do ostatniej chwileczki.

Wczoraj po raz pierwszy w Pradze (! ) odbył się targ ( choć to taki raczej festiwal –pokaz ) hodowców owiec i kóz. Maleńki, ale tak zorganizowanego życzyłabym sobie w Polsce. Omawiano rasy owiec, co godzinę jakąś strzyżono. Runo można sobie było zabrać do domu za darmo. Obok sprzedawano przysmaki z kóz i owiec od serów po pieczyste.

Katerina, Daniela, Katerina.

Przędziono i tkano. Była oczywiście Daniela, były też inne moje znajome od kołowrotka i od filcowania. Wspaniały dzień.

Ewa i Daniela

Niedziela to wyprawa do Berouna, gdzie od piątku trwały targi ceramiki. Jedne z większych w Czechach. Chciałyśmy obadać jak się sprawy mają w naszej dziedzinie . Mają się dobrze, jest duży potencjał i chętni. Było ciasno i robienie zdjęć miastu nie miało sensu. By zwiedzić sam Beroun muszę się wybrać tam raz jeszcze. Nie wytrzymałam i wyżebrałam od męża finansowanie na dwie, wielkie misy :)
Jedna na owoce, druga na zieloną sałatę, albo rukolę z orzechami… Zakochałam się w nich bezgranicznie.

Dość powiedzieć, że spośród tysiąca garncarzy wyszukałam takiego, który 20 lat temu porzucił pracę w Pradze i postanowił lepić garnki, takie dla oka i ręki - jak sam powiedział. Swój do swego ciągnie ;)

Czy nie są piękne?

Ceramika autorstwa Jana Vitka

154a.

2011-05-04T16:32:00.005+02:00

U mnie też zimno. Droga w górach do Polski zasypana, Ania z „Przystanku” pokazała zimowe Kłodzko, a mnie niebawem czeka podróż do Wrocławia, nie zmieniam więc opon.. nie widomo…

Jakoś nie mogę się przekonać, że to naprawdę wiosna. Zaklinam ją mieszaniem kolorów w garach. Farbuję jak leci – wszystko, ale co popatrzę na to co schnie i się kręci, to mi się nie zgadza z widokiem za oknem.

A czasu mam coraz mniej, bo za chwilę rękodzieło może być tylko dodatkiem do mojego zawodowego życia. W żadnym razie nie zamierzam z niego rezygnować, znikać, przestać pisać i pokazywać , myślę, że może mi się nawet udać go rozbudować , ale przemyślenia na temat „ Być, czy mieć” idą mi aktualnie w stronę „ mieć i być „

Zostawiam do oglądania Nenufary Moneta. Moje wełniane są z Wensa ;)

153a.

2011-04-26T17:26:00.006+02:00

Przed świętami nie pisałam, milcząco podglądałam co u Was. Zajmowałam się sprawami administracyjnymi swojego życia i niewiele mądrego przychodziło mi do głowy ;)

Parę dni wolnego, widomość, że syn dostał się na wybrany kierunek studiów, rozmowy i maile wymieniane z bliskimi, przywróciły mnie do życia z nowymi pomysłami.
Wolne chwile umilało mi przerobienie góry czesanki , w górę wełny. Wyszła pięknie. To, co widzicie to Wens ( 1,20kg, 1060m, navajo – grubaśne na druty 4,5) w kolorze Holenderskich mistrzów. Jeszcze nie prane, ale już bardzo puszyste i lśniące.

Teraz zabiorę się za uzupełnienie sklepiku.
Kończę drugą chustę Juneberry, tę dla siebie, w większej wersji i przyznaję, że poszło prościej niż myślałam. Poza tym mam też jeden rękaw w Autumn Rose i jestem naprawdę bardzo blisko końca. Swojego lub jej ;)

Niebawem jadę do Niemiec odebrać swój pierwszy kołowrotek Majacraft. Miał być Pioneer, ale ze względu na wzgląd, oraz że nie musiałam się spieszyć z zakupem tak jak myślałam, zmieniłam zamówienie i czekam na Suzi Pro. Skręca mnie już od tego czekania, ale cieszę się jak głupol. Jestem ogromnie ciekawa tego mercedesa, ogromnie.

152a.

2011-04-13T17:30:00.011+02:00

A co byś powiedziała, gdybym pokazała, że nawet jeśli nie umiesz prząść, możesz mieć sweterek z własnej wełny. I to nie byle jakiej wełny , bo z czystego jedwabiu!
Chciałabyś, chciała ?
Jesli tak - czeka Cię dużo czytania ;)

Do rzeczy!
Coraz głośniej robi się o „ silk hankies” czyli jedwabnych chusteczkach, oryginalnie zwanych „mawatas”. Mawaty powstają z kokonów jedwabinka Bombix Mori ( jedwab uzyskany z niego nazywa się mulberry).

Jak się je robi możecie zobaczyć i poczytać tutaj :
Tutaj
Warżliwców ostrzegam - pokazują gotowanie kokonów.

Mawaty, inną jakość niż czysty tussah lub mulberry, uzyskują dlatego, że przy ich tworzeniu wykorzystuje się cały kokon, a nie tylko jego środkową część. Po rozciągnięciu mawaty ( chusteczki ) możemy ją sprząść na kołowrotku lub wrzecionie, lub po prostu nawinąć na jakąś wolną szpulkę ( rolkę ) i wykorzystać do zrobienia np. letniej bluzeczki. Z moich eksperymentów wynika, ze nie przędzione mawaty najlepiej wyglądają jak są grubsze ( na druty nr 3 ) . Dzianina jest niebywale lekka, puchata, mocno artystyczna, ale gdyby zależało nam na większych kontrastach „ grubo – cienko „ polecam przędzenie. Z jeden chustki możemy uzyskać ok. 3 metrów wełny ( dokładna ilość zależy od grubości nitki). Dzianina na pewno będzie się mechaciła, bo włókna nie są w ogóle skręcone. Zresztą wełny jedwabne z całych kokonów mechacą się zawsze - jak się okazuje te komercyjne również.

Mimo tych wszystkich ułomności jest w tej dzianinie coś uzależniającego i pięknego.

Wyciągniętej z mawaty nitki nie wiąże się, nie filcuje, tylko wrabia początek jednej nitki z końcem drugiej. Nitka z matawy to raczej tasiemka, jest płaska choć puchata. Z kołowrotka i wrzeciona schodzi zaokrąglona. Nadaje się również jako wątek do tkania i jako dodatek do battów. Można ją od razu łączyć na kołowrotku z jakimś gotowym singlem albo używać jako czesanki do czegoś, co się nazywa corspinning ( najprościej mówiąc : owijanie ).

Wyciąganie nitek z mawaty odstresowuje. Bardzo miłe zajęcie. Pod warunkiem, że mamy gładkie dłonie!Niewidoczne nitki zahaczają o najmniejszą skórkę . Ja, zanim zacznę pracę z jedwabiem, zaczynam trzy dni wcześniej od wygładzania dłoni. Mój niezawodny sposób to peeling z cukru i oliwy , a potem regularne kremowanie lanoliną ( jest wiele osób uczulonych na nią).

Gdyby ktoś chciał, „ wydziergać „ coś z mawat, polecam jako metodę nabierania oczek – Provisional Cast-On.
Prucie nie jest trudne, ale trzeba cierpliwości. Druty muszą być idealnie gładkie i raczej „ tępe” . Doskonale sprawdzają się hiya hiya – i te łączone, i te ze stałą żyłką. Niestety, mimo mojej dozgonnej miłości do KP – łączenia są zbyt nieprecyzyjne i mocno haczą, podobnie jak addiki.
Mawaty pięknie się farbują. Nie muszą leżeć godzinami w wodzie, by przyjąć farbę. Kolory nie mieszają się jednak w czasie przędzenia. Płaszczyzna chustki nie jest też duża więc kolorystyczne przejścia są krótkie i delikatne. Poza tym częsta powtarzalność kolorow daje efekt szaleństwa barw ,ale nieoczekiwanie – pokochałam takie łączenia i właśnie dziergam wiosenny sweterek . Będzie mocno optymistyczny i prosty. Jego żywot też będzie raczej krótki -zupelnie jak z optymizmem, chcę koniecznie założyć coś takiego na grzbiet i potestować. Muszę powiem przyznać, że jest to – największa miękkość jaką w życiu czułam. Kaszmir spada na miejsce drugie! Poza tym, jedwabne chustki wydzielają bardzo ciekawy, lekko słodkawy zapach. Zupełnie inny niż mulberry czy tussah.

Wiśnie przekwitły, a ja dalej nie wiem, czy w tym roku udało się jakieś wydać na świat kwiat idealny. Pamiętacie „ Ostatniego Samuraja”?

151a.

2011-04-06T18:07:00.008+02:00

Juneberry Trangle by Jared Flood to moja chusta! Zakochałam się w niej bez pamięci. Podoba mi się w niej wszystko – kształt i to że jest z grubej wełny, i że ażurowy wzór wygląda jak wyrzeźbiony, i że nad każdym oczkiem ktoś pomyślał. Motywy, które przyrastają nie są po prostu połówkami lub ćwiartkami , są proporcjonalnie wkomponowane w całość i nie wyglądają jak cięte skalpelem. Widać tu naprawdę wielką dbałość o szczegół. Ale moje pierwsze w nią spotkanie było tragiczne. Szlag mnie trafił, przy czwartej części…
Wcześniejsze były proste i błędy jakie znajdywałam po prostu ignorowałam wykonując motyw tak, by pasował…

Jak już pisałam, nie chciałam się poddać, bo miłość ślepa jest i głucha. Postanowiłam więc z ołówkiem w ręku, szukać, co robię źle i dlaczego innym wychodzi, o błędach prawie nie piszą, a mnie nie ;)
Chustę robiłam zgodnie z instrukcjami, dokładnie. Bardzo szybko wyjaśniło się, że w moim wzorze lewa strona ma być robiona od strony prawej do lewej, jakoż i prawa aż do bordiury, a nie jak podaje opis.

Wzór jest dwustronny i jakiekolwiek odstępstwo to ważna informacja.
Jestem do nich przyzwyczajona i do przerabiania rzędów raz od lewej raz od prawej strony tez, ale tu się nie dało. Może nie rozumiem, że chodzi o strony chusty, a nie robótki , może moja drukarka jakoś tajemniczo drukuje, dość powiedzieć, że zrobiłam ją inaczej niż podaje instrukcja aż do bordiury i wyszła :)
Jest piękna i będzie prezentem dla mojej ukochanej Ciotki ( brak zdrobnienia nie oznacza braku szacunku, raczej odwrotnie ;).

Wykonałam ją mieszanki alpaki 70% z kaszmirem30% w kolorze bawarki. Do rudego koloru włosów mojej gdańskiej Cioteczki będzie jak ulał. Całość nie jest duża 150x70. Zaczęłam już taką samą dla siebie w kolorze curry, ale że marzy mi się większy rozmiar, wszystko będzie trwać i trwać… na drutach są przecież swetry ( robienie rękawów z wzorami wrabianymi to jakiś koszmar ) i kilogramy czesanek do przędzenia, a ja chciałabym zachować ten piękny układ oczek w Juneberry również w dużej wersji.

Liczę, że nie zniechęciłam Was do jej wykonania. Gdyby komuś coś nie wychodziło, spróbujcie jak ja – nieco inaczej ;)
A w ogóle, to miałam pokazać Wam swoją wiśniową alejkę, taką praską Sakurę… ale się pogoda schrzaniła. Może jeszcze zdążę, zanim spadną wszystkie kwiaty.

150a.

2011-03-30T17:54:00.006+02:00

Nie było mnie.
Pojechałam sobie do wód, odpoczywać. Było pięknie. Mąż załapał się na narty na Czarnej Górze, a ja, wygrzewałam się w słońcu ( dobra, wygrzewanie było trochę umowne ;) ale za to łażenie po Lądku było prawdziwe. Jak zawsze gościliśmy na zaproszenie naszego Przyjaciela . Tym razem postanowiłam w podziękowaniu obdarować go czapką . Był szczerze zachwycony! Ja też :)

Merino z jedwabiem/ splot navajo. To z niej zrobilam lądecką czapkę.

Poza tym niewiele nowego. Farbuję, przędę, dziergam. Zrobiłam kolejną „ Zośkę” z ręcznie farbowanej mieszanki alpaki, jedwabiu i kaszmiru. Opisałam po swojemu jak wykonać navajo na wrzecione ( krótki kurs jest już na SpinIt) , wyfarbowałam całego Wensa jakiego miałam, a teraz będę prząść . Duzi faceci drżyjcie! Wasze swetry w przygotowaniu ;)

"Zoska" Alpaka&Jedwab&Kaszmir, druty nr 1,5mm

Zakupiłam sobie wzór pięknej chusty… i trafił mnie szlag… bo jedna z jej części zawiera błąd na błędzie. Postanowiłam dać jej szanse i spróbuję raz jeszcze w cichości sypialni, bo być może słuchanie, gadanie i robienie nowego wzoru nie idą u mnie w parze, ale… mam raczej złe przeczucia. Muszę poczytać, co piszą dziewczyny na ravelry. Zachwyciły mnie ostatnio wzory chust i szali grubych, mięsistych z ażurami o mocno wyrzeźbionych kształtach nie mogę więc odpuścić… bo mi się w cholerę kolejka rozsypie :) Wystarczy, że udaję przed sobą, że dzierganie grubasów w sierpniowym słońcu nie jest niczym strasznym!

Alpaka&Jedwab 50/50; navajo wykonane na wrzecionie

149a.

2011-03-21T17:49:00.003+01:00

Jak wszyscy zastanawiam się czy to już ? Odkąd nie pracuję w szkole i nie uciekam ze swoimi dzieciakami na wagary, trudno mi poczuć wiosenną atmosferę ;)

Zakładam jednak , że tak i za parę dni jadę szukać wiosny w Lądku . Pod powiekami wyczuwam, że do lata będę szaleć w zieleniami, fioletami, szarym i łososiowym. Nie będzie jednak nudno, bo lubię kontrasty i mocne akcenty – trochę pieprzu truskawkom jeszcze nie zaszkodziło :)

Zaczęłam dziergać rękawy do Autumn Rose jest szansa, że niedługo pokażę cięcie – gięcie ;)

148a.

2011-03-10T12:05:00.007+01:00

Najpierw był Wiedeń. Mimo pięknej pogody nie było mnie tam. Kilka dni wcześniej obcięłam sobie opuszek palca…brrr. Ponieważ to już czwarty raz( za każdym razem idzie po nóż inny palec – ostał się tylko mały) mąż prognozuje, że tego po prostu sobie utnę.
Już jest dobrze – będę żyć ;)

Dobrym duszkom ( duszki wiedzą, że są dobrymi duszkami ) dziękuję za trzymanie kciuków – chyba będzie ok. :)

Z nerw wzięłam się na beret, bo uznałam, że coś na kształt siatki mnie ukoi.Bo jak jedni byli w Wiedniu,inni się denerwowali,a poza tym byli ciekawi, jak pracuje się w ogóle nieblokowaną wełną pojedynczą. Przeszkód nie zauważyłam. Pokusiłam się o ten eksperyment, bo dotychczas prałam wełnę typu „ grubo – cienko” i nie podobało mi się, że puchate guzki flaczeją i robią się nijakie. Z drugiej strony miałam obawy, że praca z kręcącymi się nitkami będzie niewygodna. Nie była. Nitka mięciutka, puchata, lekko błyszcząca w słońcu, bo zawiera 20% jedwabiu Mulberry.

Bardzo podoba mi się osiągnięty efekt, choć wełna a to mnie zachwycała, a to rozczarowywała. Po zafarbowaniu byłam zachwycona, w czasie przędzenia rozczarowana - niebieski z pomarańczem nie dały ładnych mieszanek, po przewinięciu w buchtę znów wszystko mi się podobało, po zwinięciu do dziergania ... nie znajdowalam slów, jak bardzo mi się nie podoba!

Jestem wdzięczna, że wytrwałam do końca z wahaniami swojego nastroju i upodobań. To, co mam bardzo mi się podoba.

Kolory na zdjęciach są różne. Bawiłam się ich obróką. Nie miałam dziś światła, za oknem lekka mgła i mimo ściany szkła bylo go za mało.

147a.

2011-03-04T16:27:00.006+01:00

Przędzenie zawładnęło mną całkowicie. Łapię za druty coraz rzadziej. Mam oczywiście tysiące pomysłów na wykorzystanie własnych wełen w drucianych pomysłach, ale …czasu brak ;)
Autumn Rose też czeka – na rękawy czeka, więc bliżej niż dalej.
Przyglądam się temu co mam dla siebie i innych. Głaskam. Składam – rozkładam i za każdym razem cieszy mnie, że bez względu na to z jakiej gamy kolorystycznej pochodzi motek, gładko łączy się z innym, jakby wiedział, że jest z tej samej rodziny ;)
Takie czary mary – twórca i tworzywo – pamiętacie to z ” Rejsu” ?
A pamiętacie białe kule u Jagienki z
KnitSpinFelt

No…., bo ja dostałam kilka z wizytówką , która mnie zachwyciła . Dostałam też czekoladki z boskimi smakami, które zżarliśmy – mimo diety – z wielkim smakiem :)
Jagienko, dziękuję :)
Runo było tak precyzyjnie wyczesane, że dało się farbować w pasmach i nic się nie rozpadło. Myślę, że to zasługa pochodzenia runa ( zdecydowanie z jakiegoś gatunku Down). Ma niewiarygodne właściwości, bo wysycha w sekundę, a woda spływa jak po szybie. Wcale mnie nie dziwi, że takie wełny wykorzystywano na swetry dla rybaków – wcale :)

A tydzień, to był po prostu burgundowy

Baby Camel & Silk 50/50

146a.

2011-02-27T18:25:00.003+01:00

Jest! Nowe miejsce.
Dziś, jeszcze moje, ale jeśli zechcecie, może być również Wasze.

http://spinit-spinit.blogspot.com/

O przędzeniu i farbowaniu - technicznie.

Blog jest zahasłowany. Wbrew obiegowej opinii nie pędzę w stronę niezdrowej konkurencji, ale nie chce mi się udowadniać, co, komu i za ile. To nie w moim stylu. Dostęp otrzyma każdy, kto będzie chciał. Proszę jedynie napisać, na podany poniżej mail, swoje imię i nazwisko,nick oraz adres do blogera.
spinspinit@gmail.com

Fanaberiawpradze pozostaje bez zmian. Będą i druciane szmatki, i farbowane czesanki, i przędzione nitki,i zdjęcia dla oczu – bez męczących, technicznych komentarzy :)

145a.

2011-02-25T18:50:00.009+01:00

Endless Cardi

Zachwyciłam się nim, dostałam w prezencie opis, zauroczyła mnie wersja wykonana przez Kath i wiedziałam, że muszę go mieć.
Uprzędłam 0,5kg merino z jedwabiem w kolorze Poppyseed wrzuciłam na druty nr 2 - 480 oczek i zaczęłam dłubanie… Oczywiście dokonałam zmian, i moje paseczki między oczkami prawymi, to po prostu trzy rzędy oczek lewych, ale… po trzecim paseczku przestało mi się chcieć. Doszłam do wniosku, że mój rozmiar to jednak dużo paseczków… a nawet bardzo dużo paseczków. Odłożyłam, bo miałam sprawy wagi ważniejszej ;)

Moteczki z niedokończonego Cardi pokazywałam na szkoleniach i widziałam niepokojące spojrzenia, a może nawet rozczarowania, że niteczka, nie jest równiutka i miękka jak puch. Ano, nie była. I to był świadomy zamiar. Bo kto wie, ten wie, że single odpowiednio przerabiane na drutach rozkręcą się, że oczka zawsze wyjdą równe , tylko wystarczy złapać odpowiedni koniec, bo po blokowaniu singiel mięknie i zamiast lejącej tkaniny możemy uzyskać śliczną ścierunię . A ja ścieruni nie chciałam ;)

Czas mijał, straciłam 5 rozmiarów. Uznałam, że Cardi jest skończony :) Oglądnęłam jeszcze raz wersje na ravelry i przypomniałam sobie, co pisała Gackowa i Kalina. Doszłam do wniosku, że dorzucę do ściągacza z tyłu rzędy skrócone, bo choć Cardi po spięciu paskiem rozchodzi się najmniejszej chudzinie, ja nie tylko nie zmniejszyłam się do rozmiaru 34, ale też nie mam płaskiej pupy i nigdy mieć nie będę . Co wymyśliłam, zrobiłam.
Wyprałam, ułożyłam, zszyłam, założyłam i… bez entuzjazmu. Po pierwsze nie mogę nosić dwóch pasków, a dziś muszę mieć jeden przy każdych spodniach, po drugie cienka wersja cardi zwisa smętnie z mych ramion i jakoś tak się robi – dżdżownicowato…
Dobra, jak zepnę spinką jest lepiej i gdybym zrobiła 100 oczek więcej też byłoby lepiej… zwlaszcza w dziurze rękawa ( moim zdaniem wzór przy dużych rozmiarach,ma za male dziury ;)) ale dalej bez entuzjazmu. Absolutnie nie przeszkadza mi dorobiony z tyłu trójkącik, choć gdybym miała go robić raz jeszcze, to rzędy skrócone pociągnęłabym od początku, w co drugim rzędzie. Na zdjęciach wygląda to może nieszczególnie, ale na mojej pupie jest naprawdę ok. Nic nie dynda i nie faluje…

Mimo to… smętnie. Odjęłam jeden pasek, założyłam Cardi do góry nogami… i JEST. To jest to! Dzianina miękko spada, otula, można to spiąć spiną i pokazać coraz bardziej płaski brzuch. Wiem, wiem bez przesady, ale zawsze żakiety do pasa pasowałaby mi bardziej niż te zakrywające dużą pupę. Moja pupa musi być na wierzchu. Żyj tu człowieku z taką pupą! Ale przecież nikt nie mówił, że będzie łatwo…:)
Co prawda rękaw w tej wersji jakiś taki skośny jest… dobra nic już nie mówię.

Tak czy inaczej , nie szalejcie z miękkością nici, bo wszystko ma sens i z wszystkim można sobie poradzić i nie wszystko na wszystko ;)

Kolor jest naprawdę ciekawy, choć tu tego nie widać.Ostatecznie zużylam 350gram. Gdybym wzięla druty 2,5-2,75 pewnie lepiej by się naciągal,ale nie mialam odpowiednio dlugiej żylki :)

144a.

2011-02-23T00:41:00.005+01:00

Ukręciłam

Zafarbowałam

Sprzedalam :)))

I poszłam posłuchać Agi Zaryan. Dziś Prezydent Klaus był uprzejmy otworzyć kolejny cykl „ Jazz Na Hrade” . Pan Prezydent Komorowski wyglądał również na zadowolonego ;)

Z rozmowy podczas koncertu: „ Pani też z delegacji? Nie, ja tu mieszkam „ Bezcenne :)

143a.

2011-02-18T15:58:00.006+01:00

Dziś będzie tylko tak.

Zazdrość to uczucie, odczuwane w sytuacji frustracji, gdy znany jest obiekt zaspokajający potrzebę i osoba posiadająca ten obiekt. Uważana zazwyczaj za uczucie negatywne, choć w łagodnej formie może być np. bodźcem do pozytywnej konkurencji i realizacji własnych aspiracji ( źródło: wikipedia

Obiekty zazdrości. Dacie wiarę, że powstały bez czarnego. Brudne? Sądzę, że wątpię :)

A tak najnormalniej na świecie jest mi przykro. Elu, zwłaszcza z Twoich ironicznych komentarzy.
Tu , bo myślę, że do tego się odniosłaś, nie ma o tym, że się nie farbuje.

142a.

2011-02-14T20:50:00.012+01:00

Cały poprzedni tydzień farbowałam. Pogoda była słoneczna i czuć było wiosnę. W ruch poszły róże, szarości i burgundy. Ci, którzy znają mój awatar na skypie wiedzą, że to moje zestawienia ;)
Czesanki ślicznie się kręcą. Wszystkie. Nie wymagają żadnych specjalnych zabiegów. Jak ktoś lubi, może prząść prosto z pasma.

Myślę, że to świetny czas, by wykorzystać niezwykłą wełnę jaką jest Wensleydale ( Wens)i ukręcić z niej nici na peleryny i poncza. Będzie naprawdę idealne na kwietniowe spacery. Już widzę jak błyszczy w wiosennym słońcu. Nie wiem kiedy, ale zamierzam sobie takie wydziergać . Mało tego mam na nie projekt! Z głowy, oczywiście ;) Będzie w nim ciepło. Nie pogryzie największych wrażliwców, bo zakładane jest na wierzch, do tego przepuszcza powietrze, utrzymuje stałą temperaturę ciała i można wymyślać dowolne wzory i kolory!

Mroczna „ Czarna róża” z Wens’a zachwyciła mnie na tyle, że dorobiłam jej wielbłądzią towarzyszkę, ale już jej nie mam. Przędzie się ;)

BFL - Blue Faced Leicester dostało kolory wiosennego ogrodu. Optymistycznie i radośnie.

A skoro puszystością chwalą się ( Laura, to do Ciebie :) pokazuję swoje i ja. Wełna z dużym zbliżeniu. To, co prawdziwe to połysk, kolor nieco wybarwiony, grubość wełny 18 wpi/ navajo. Jest tak miękka, że zgniata ją zwykły kartonik, ma ładny regularny skręt, ale żeby to osiągnąć trzeba wielkiej cierpliwości i czasu.

A dla siebie ukręciłam „ Peacocka w wersji z fioletem” ;) Kto lubi, moze zazdroscić. Ta welna to naprawdę cos!

141a.

2011-02-13T14:00:00.006+01:00

Za mną intensywny tydzień. Podzielony, by to co ważne zrobić na pewno. Na liście nie ma gotowania obiadów, sprzątania, latania po mieście – pozbywam się tych przyzwyczajeń z rozkoszą. Kiedyś moja neurotyczna natura nie pozwala mi zasiąść do kawy bez odkurzenia 100 metrów, bez pucowania i trzymania ściereczki w kieszonce. Bez terapii problem rozwiązał się sam. A może lepiej powiedzieć : Z pasją problem rozwiązał się sam :)

Mam dużo do pokazania, dużo do powiedzenia. Muszę to jakoś podzielić, by Was nie zniechęcić i nie zamęczyć. I błagam, nie piszcie, że się u mnie frustrujecie, bo się pójdę utopić ;)

Podciągnęłam Autumn Rose do wysokości w jakiej należy dorzucić rękawy. Odtąd niczego już nie da się zmierzyć, ale wierzę, że będzie dobrze. Do tułowia dodalam mały szlaczek,ten zaraz po ściągaczu, ale wydaje mi się, że niepotrzebnie. Sweterek z założenia ma być mały, a u mnie wygląda na to, że będzie zupełnie normalnej długości . Być może wszystko się zmieni po dodaniu rękawów. Obadamy i zapamiętamy. Autumn jest nieco większy od manekina, ale niedużo. To nie znaczy , że wyglądam jak nieco większy manekin . Mój „dół „walczy ze mną o swój kształt - zaciekle, ale jest wojna i to on poniesie straty – ja, już to wiem ;)

Zrobiłam swoje kalkulacje na kształtowanie talii, dodawanie i odejmowanie wzoru. Według moich pierwszych wyliczeń wyszło mi 11 potworzeń głównego motywy – a to za cholerę nie daje się ładnie dzielić na dwie części. Planuję, że w następnym zrobię na każdej części cztery, pełne motywy i dwie połówki, którymi ładnie da się żonglować przy wyrabiany talii, bo myślę, że tego jednego motywy mogę się właśnie pozbyć. Na razie nitki wiszą po lewej stronie smętnie i oczka wypadają w miejscu łączenie nierówno, ale to nie jest wielki kłopot. Wiem, co z tym zrobić i jak je podszyć.

Czy ktoś mógłby mi wytłumaczyć, dlaczego niektórzy Warszawiacy lub pseudo, wymawiając wyrazy zakończone na „ ą” mówią „ ou” tak jak w czeskim „ nashledanou” ? Czy stało się w polskim coś, o czym nie wiem? Czy może to taki sygnal : Znam obcy język?

O nowych kolorach, farbowaniach i puszystościach „ następną razą”. Tera zapowiedź.

140a.

2011-02-06T17:36:00.008+01:00

Autumn Rose Pullover – moja miłość ;)
Zaczęłam tydzień temu, ale nie bardzo miałam na niego czas. Wiadomo, pulowerek jest dla mnie, więc staje na końcu każdej listy. Ale spokojnie – zrobię nie tylko dwie wersje Rosy, ale i Venezia Pullover, również ;)
Autumn Rose jest rozpisany w Shetland 4 . Niestety, trzeba kupić cały magazyn, a w nim poza tym sweterkiem, niewiele ciekawego. Dla tych, którzy nie potrzebują opisu, polecam studiowanie wykonań na ravelry – jest tam naprawdę wszystko.

Swoje modele robię z wełny Knit Picks Palette. Wełna nie jest gruba –używam drutów nr 3. Mam do dyspozycji 11 kolorów, ale 13 motków, bo kolory ze ściągacza i pierwszego szlaczka powtarzają się przez cały pulower.
Szeroki szlaczek z motywem kręgów wykonuje się 6 kolorami. Trzy to szarości od ciemnego do białego i stanowią tło motywu, a kolejne trzy, to fiolety od bardzo ciemnego do różu na wewnętrzne ornamenty.

W opisie Autumn Rose, jak i Venezii mój rozmiar miał mieć coś ponad 350 oczek. Według moich obliczeń, na drutach mam 264 i spokojnie mogłabym mieć 24 oczka mniej. Nie lubię jednak bardzo, bardzo obcisłych sweterków, a pod spód chcę nosić koszulę, więc efekt był zamierzony a przymiarka wypadla rewelacyjnie!
Zabiłabym, gdybym musiała pruć to cudo z powodu 100 oczek. To oczywiście kolejny dla mnie dowód, że nie powinnam korzystać z opisów. Rozumiem, że są one potrzebne. Ale do szału doprowadzają mnie błędy konstrukcyjne, pachy pod brodą, raglany wąskie jak regularny rękaw, wycięcia na talię w biuście i takie tam.
Mam poprzesuwane w mózgu i już od dawna wiem, że konstrukcje swetra obliczam sobie sama.

Oczywiście pokażę Wam też moment cięcia dekoltu, bo do samego końca sweter robi się na okrągło, a cięcie zawsze wygląda spektakularnie ;)

A na koniec parę zdjęć nowej czesanki jaką zakupilam na próbę. Welna merino z tencelem 50/50. Bardzo błyszczące, łatwe w przędzeniu i niezwykle miłe w dotyku.

Misty Colors

Fog

Monet

139a.

2011-01-29T19:22:00.009+01:00

Koniec balu panno Lalu ;)

Cały tydzień farbowałam. Skończył mi się wielbłąd, w którym zakochałam się bezgranicznie. Jest wymagający w farbowaniu i potrzebuje od prządki nieco większej wprawy ( jest mieszanką puchu i długiego jedwabiu), ale daje niezwykle piękną nić.
Oczywiscie to tylko welna,ale dla mnie jak zloto i szmaragdy.
Zostawiane świadomie białe fragmenty czesanki przybierają, dzięki przesuwającemu się w trakcie przędzenia jedwabiowi, delikatne tony z miejsc mocniej zabarwionych.
Gotowa dzianina jest lekka, bajecznie miękka, lejąca. Już myślę, że może idealnie nadawać się do wzorów wrabianych ( tych swetrowych), które znacząco pogrubiają dzianinę… no i nas w tej dzianinie ;)

Uprzędłam 50 gram koloru „ Peony” - taka jaśniejsza odmiana „ Imperssion”. Otrzymałam 188m 3ply/ navajo / light fingering ( 24-26 wpi). Czyli tak bez „ napinki” uprzędłam ponad 500 metrów singla z 50 gram. Bajka. Teraz przędę „Irisa” i zakładam, że chcę nitkę nieco grubszą / 23-22 wpi. Się uda , się nie uda – zobaczymy ;)
Natychmiast wrzuciłam, nie wypraną zresztą wełnę, na druty i zrobiłam sobie – czapkę ! Wzór znacie. Rene, dziękuję po tysiąckroć. Tym razem zmieniłam nieco ściągacz. Ciągle jednak jest to czapka, a nie, jak w oryginale, beret. Wystarczyło 140 metrów i druty nr 2. Nie będę męczyla Was kolejnymi zdjęcami gotowca,ale to poniżej ma prawie idealne kolory iiiii....bardzo mi one pasują!

No i wreszcie, czekając na kolejnego wielbłąda, zaczynam swoje swetry. Rozrysowałam wzór po swojemu i jestem gotowa. Dzięki uprzejmości Stephanie przyjechały do mnie zasoby na dwa sweterki, trzeci zrobię chyba z wielbłąda ;).
Stephanie, straight from my heart , thank you so much !

U góry zestaw " Mineral" , na dole " Original".

138a.

2011-01-27T16:20:00.007+01:00

Dziś tylko informacyjnie. O kursach, bo czas biegnie, a ja wcale nie jestem w lesie :)
Biegam między jednym a drugim garem – jest pięknie.

137a.

2011-01-23T21:21:00.007+01:00

Nie mogę ukrywać tego dalej ! Kocham farbowanie ;)
Post o charakterze: Każda pliszka swój ogonek chwali.
Osoby wrażliwe na marketingowe bredzenie mogą sobie popatrzyć na zdjęcia ;)

Ostatnie kilka dni poświęciłam na mieszaniu w garach. Zmierzyłam się – póki co – z najtrudniejszym farbiarskim zadaniem, barwieniem mieszanki z wielbłądziego puchu i jedwabiu. Czesanka farbuje się doskonale, ale dostarcza niewiarygodnych kłopotów z moczeniem, przenoszeniem, dotykaniem…
Prawdziwa masakra. Jeśli dorzucić do tego świadomość ceny, a potem jeszcze zamiar, by te cuda sprzedawać, to ciśnienie rośnie znacząco .

Ale udało się, i to o czym mówiłam na swoich szkoleniach właśnie się spełnia...

Mogę pochwalić się, w moim sklepiku pojawią się ręcznie barwione czesanki, te bardzo luksusowe i te, które kocham najbardziej – czyli Wens i BFL. Jeśli dogram , sensownie finansowo, szczegóły pewnego kontaktu handlowego , pojawi się u mnie także wełna merino z Australii / Nowej Zelandii z 50% dodatkiem tencelu. To, o tyle ciekawa wiadomość, że wełna ma niebywałą jakość ( osoby, które poznały naturalne merino ashforda z jedwabiem wiedzą o czym mówię )dodatki jedwabiu, czy tencelu nie pojawiają się w postaci grubej nity wewnątrz czesanki , jak to bywa w czesankach angielskich (urokliwe,nie zawsze potrzebne), ale są dokładnie wymieszane, stwarzając niewiarygodną przyjemność przędzenia i nadając całości mily oku, połysk.

Z barwionych czesanek można samodzielnie uprząść wełnę, bez konieczności bawienia się w farbiarza, kupowania całych zestawów farb, martwienia się czy się sfilcuje, jak się wybarwi itd., itd., itd..

Nie planuję jednak farbowania na zamówienie. Wiem, że od nowego roku taką ofertę ma dla Was Laura z Kaszmiru. Moje kolory powstają w procesie mieszania i dopełniania, i są, stety lub niestety, nie do powtórzenia, nie zapisuję receptur - świadomie. Można natomiast zamówić sobie u mnie uprzędzenie wełny z dostępnych w sklepie czesanek. Koszt takiego serwisu dla wełny typu fingering od 18 do 23 wpi , to $20 za 100 gram czesanki ( +, oczywiście, koszt zakupu czesanki) .

Przygotowania do sprzedaży bawionych ręcznie czesanek zajęły mi ostatnie pół roku. Gotowałam, mieszałam, oglądałam pod mikroskopem. Udowodniono mi, że wełny typu Down nie filcują się wcale tak łatwo, zapisywałam i dość często rzucałam swoje ulubione słowo : DUPA. Bardzo mnie to wzbogaciło;) Śmiało mogę powiedzieć, że podfilcowaną czesankę czuję w kościach, bez mrugnięcia rozpoznaję ją na zdjęciach, a po dotknięciu wełny wiem, czy czesanka była filcowana i czesana. Dowiedziałam się, że wiele osób zajmujących się farbowaniem czesanek wyczesuje je, wyciąga włosy, by wyglądały na te, cenione najwyżej. Wełna poddana farbowaniu zmienia się ,ale po wyschnięciu ma się lekko rwać i wzdłuż, i wszerz , ma rozdzielać się bez najmniejszego wysiłku wreszcie nie może być skołtuniona i poprzypalana.

Nowości dostępne w sklepie od 25 stycznia :)

This time, my entry is dedicated to dyeing. For the last six months I collected experiences from working with various types of wool – to learn more and reach a professional level of dyeing skills. Today, I can say that I had succeeded – and thus, it is my pleasure to announce that from now on I’m including various hand-dyed fibers for sale in my shop.

136a.

2011-01-17T20:41:00.007+01:00

Dziękuję za wszystkie maile i komentarze. Jeśli do kogoś opis polączenia nie dotarł , to znaczy, że miałam problemy z wysłaniem go na podany adres. Sprobujcie napisać do mnie mail, a ja postaram się odpowiadając dolączyć opis.
W opisie używam slowa " nawój" - to, to samo, co narzut. Czasem mieszają mi się różne dziwne języki i używam sobie tylko znanych wersji :)

Mało czasu na pisanie, więc pokazuję tylko coś, co zapiera mi aktualnie dech i wrócę jak się trochę „ obrobię” :)

Zafarbowałam mieszankę wielbłąda, baby alpaki, merino ( 18,5 microna) i jedwabiu. Mix był mieszanką naturalnych kolorów. Zdecydowałam się na wzmocnienie naturalnych brązów, ożywienie różem, fioletem i uwaga – pomarańczą oraz stonowaniem – czarnym. To ostatnie było niepotrzebnie. Wszystko wypadło bardzo naturalnie i delikatnie. Gdybym się nie spietrała i nie dorzuciła czarnego, różowy i fiolety wypadłyby mocniej, co zrobię jak dojedzie do mnie kolejna porcja tego cuda.

Ze 100 gram wyszło mi 480m 2ply oraz 30m / 3ply navajo. Chciałam zobaczyć, co dla tej nici będzie lepsze. Obie wyglądają ładnie, ale, że nie chciałam wyraźnych pasków kolorów w gotowej dzianinie a melanże, wybrałam 2ply.

Skończyłam też czapeczkę z kolorowego Wens i zostało mi na jeszcze jedną :)

I miss the time. So, I show you only my latest handspun yarn and I'll be back as I will do everything I have planned ;)

135a.

2011-01-12T17:47:00.012+01:00

Wciąż i niezmiennie, bez względu na mody, kocham szale. Zawsze w szafie mam stosy dla siebie i innych.
Greta Garbo w moim wykonaniu to inna Greta niż ta pokazana w książce i na blogach. Skomponowałam ten popularny motyw estoński tak, by uzyskać coś lżejszego od oryginału. Bardzo zaimponowała mi
ta
chusta. Moim zdaniem ideał.

Dlatego moje boczne brzegi wykończyłam zupełnie gładko, oddzielając je jedynie od głównego motywu rzędem oczek ażurowych. Bordiurę zrobiłam tylko na dwóch, krótszych bokach. Zrobiłam ją w poprzek i również oddzieliłam rzędem oczek ażurowych. O ile poprzeczna bordiura jest popularna, o tyle takie łączenie i wykonanie go w całości z jednej nitki szala, już nie.
Długo szukałam rozwiązania, które wyraźnie odzieli szal na krótszych bokach od bordiury. Nie chciałam zamykać szala i nabierać oczek, nie chciałam przyszywać łańcuszków – zależało mi, na rozwiązaniu prostym i elastycznym. Jestem z niego dumna , bo choć proste jest po prostu kunsztowne ( wedlug mnie, oczywiscie ;))

Chętnym prześlę metodę jego wykonania ( w języku polskim ), pod warunkiem wykorzystania go tylko do celów prywatnych ;)

No, a skoro pokazuję estońskie motywy, to na koniec pochwalę się szaliczkiem z motywem Sofia kiri ,z alpaki, kaszmiru i jedwabiu - mieszanka naprawdę boska, do tego ręcznie farbowana na kolor szarego różu :)

134a.

2011-01-10T18:12:00.007+01:00

Nie tylko Wy szalejecie z czapkami ;)
Z osoby posiadającą w ubiegłym roku jedną czapkę narciarską, stałam się posiadaczką 9 czapek miejskich :)
Poza jedną – wszystkie wykonałam tak, jak Rene dla Pimposhki.
Miłość (do czapek )trwa – w wolnych chwilach dziergam zaległe prezenty dla Przyjaciół. Zielono- fioletowe Wens, które nazwałam w między czasie „Monetem” przerodziło się w dwa kolejne cuda. Zakochałam się w tym kolorze i od razu zafarbowałam podobnie bfl z seacelem. No i jak widzicie pętelki z metody navajo są zupełnie niewidoczne.

Uprzędłam też kolejne nitki na czapki. Tym razem będzie bardzo kolorowo, ale nie jaskrawie.

Po wystawie Modigialniego powróciłam do pomarańczy. Widziałam wiele wystaw , udało mi się być w wielu muzeach . W muzeum Van Gogha w Amsterdamie przesiedziałam – 10 dni. Dzień w dzień kilka godzin. Czułam się jak w raju. Zbliżając się do obrazów znanych, zawsze wiedziałam czego się spodziewać, ale tu, po raz pierwszy , bardzo silnie poraziła mnie różnica tego co możemy zobaczyć w albumach i tego co jest naprawdę. Modi kochał pomarańcze tak piękne, że tylko się w nich zakochać ;)

O samej wystawie nie mogę jeszcze pisać. W kresce artysty zobaczyłam tyle samo tęsknoty i spełnienia, co szczęścia i rozpaczy – muszę to sobie jakoś poukładać i przeżyć bez słów.

Poza tym kończę znany szal z dość ciekawym, wymyślonym przez siebie, poprzecznym zakończeniem. Nic wielkiego, jeden rządek oczek, ale myślałam o nim dość długo i cieszy ostateczne rozwiązanie. Po blokowaniu na pewno go tu pokażę.

Season for hats continues. Now, I’m preparing them as presents for my friends.
After returning from exhibition I begun to dye my new tops. Modigliani loved warm, gold oranges – I want to take some of that love
The exhibition itself was very suggestive. I’m still reliving it, and can’t really describe it.
Besides that, I’m finishing a shawl in which I used a bit different than standard finishing methods, and I’m liking the effects very much. I will be sure to show it to you next time.

133a.

2011-01-02T18:10:00.007+01:00

Pisałam o potrzebie zmian. I choć zbiegło się to z końcem roku, wcale nie wynika z noworocznych postanowień. Ze zmianą bloga poczekam, a może po prostu wystarczy mi nowy szablon.

Mam nadzieję, że w tym roku uda mi się pokazać rzeczy, które robię głównie dla siebie. Mam też nadzieję na liczniejsze z Wami kontakty – zwłaszcza te osobiste. Zaplanowałam zakup kolejnych kołowrotków – to nie nowość ;). Jeden już mogłabym mieć u siebie, ale ciągle myślę, czy by po prostu nie pojechać po niego osobiście i od razu dokupić mu siostrę lub brata ;)
Podróż niedaleka (300 km do Niemiec) i Majcrafty byłby moje, a po części też Wasze.
Planuję jednak nowe wyzwania i nie wiem, ile one tak naprawdę będą mnie kosztowały. Potrzebuję czasu na kalkulacje i decyzje.Jak je podejmę, napiszę :)

I żeby już więcej nie fantazjować , pokazuję nowe farbowanki :)

Dla tych, którzy byliby ciekawi pochodzenia kolorów, dodam, że oba powstały z tych samych barw, tyle, że do jednej czesanki dodałam dodatkowo , przygotowany przez siebie, ciemny błękit. Otrzymałam piękne, ale i znacząco inne kolory - pewnie u Was nie będą widoczne, ale naprawdę są. Ciekawe jak jedna barwa wpływa na pozostałe. Oczywiście farbowałam Wens – jestem uzależniona od tej czesanki! Jedna skręcona jest w delikatne 2ply ( ta z błękitem), druga - metodą navajo.

Uwaga dla prządek: Wens, jedwab, kid mohair to czesanki, które nie lubią mocnego skrętu , „ odbijają” go co prawda sporo przy łączeniu w 2 czy 3ply,ale nie nalezy przesadzać . Przekręcone wyglądają jak sznurki, niestety, niedoskręcane się rozpadają.

Przy navajo powstają widoczne pętelki ( miejsca połączenia) ,zupełnie znikną w czasie dziergania. Oczywiście można tego efektu uniknąć i nitkę dokręcić mocniej, ale ja przy w/w czesankach tego nie robię.

Dzięki temu wełna jest nieustająco jedwabista w dotyku i lekka. No i jak widzicie ma włosek, zupełnie jak moher. A ja,kocham takie wełny!

132a.

2010-12-30T18:43:00.004+01:00
No to jutro ostatni dzień starego roku. Powiem krótko i tylko raz, nie życzę sobie, by ten czas tak zasuwał . Wam tego też życzę, mocno i z serca :)

W święta nie udało mi się zrobić nic z tego co zaplanowałam…
Przyznać jednak muszę, że plany miałam nierealne i napchane bardziej niż kiedykolwiek ;)
Skończyło się na pogaduchach, książkach, zapisach nowych kolorów do farbowania , wystawie i paru, przerobionych rzędach swetra męża.

Jeszcze przed BN udało mi się skończyć kilka nowych nitek – niestety – powiem nieskromnie, zachwyciły mnie skubane!
Czerwienie to merino z tencelem. Kolor dojrzalego granatu. Nieustająco wmawiam sobie, że jedzenie tych owoców w święta przynosi mi szczęście. Żeby było jasne – uwielbiam je ;) Nie przejadałam wszystkiego, jeden, podeschnięty pozostał do zdjęć.

Szaro – pomarańczowo – lawendowe to odważne zestawienie, ale gotowa nitka jest szykowna i intrygująca. Pomarańczowe refleksy wyglądają jak słoneczna poświata. Generalnie dominującym kolorem jest wrzosowo-lawendowy, zbliżenie pokazuje wielość barw. Nie sądzę, bym potrafiła powtórzyć tę mieszankę.

Po raz kolejny eksperymentuję z techniką „ przędę jak mi schodzi” ;) Efektem jest nieco nieregularna, delikatnie skręcona, ale nie rozpadająca się nitka. Obrzydliwie miękka :) Zafarbowana mocnymi szarościami i wrzosami. Zależało mi by kolory nie były wymieszane a przechodziły od wrzosu do ciemnego szarego. Myślę, że chusta wykonana z tej nitki będzie bardzo ciekawa.

Poza tym przed samą Wigilią dotarły do mnie książki z wrabianymi wzorami estońskimi i wieloma modelami skarpet. Obie zachwycające. Skarpety piękne , poza dwoma modelami dziwacznie robionymi w poprzek, wszystkie pozostałe są piękne i wszystkie chcę mieć.

I żeby nie było, że gromadzę tylko książki dziewiarskie , pokazuję coś, co mogę oglądać godzinami ;)

Mam też wielką potrzebę uporządkowania swoich myśl. Wspomniałam o tym, ale jeszcze nie wiem jak to ująć w słowa. Póki co posegregowałam otrzymane z różnych okazji od moich chłopaków Moleskiny i …. cdn :)

Well then, tomorrow is the last day of the old year. I will cut the chase, and say that I do not wish for time to rush so fast ;)
Through the Christmas period, I have failed to do nearly everything from what I have planned. However, in return, I managed to spend this time quite pleasantly. Just before Christmas Eve, I received two “knitting” books. Both were quite interesting, and I strongly recommend them.
Now I can show the wool which I spun before Holidays. I’m amazed by their colors!

131a.

2010-12-27T16:17:00.005+01:00
Już jest, już jest, już jest!

Miło mi poinformować, że drutki wędrują do Edi-bk! Gratuluję i życzę wielu cudnych „ udziergów”!
Edi, przyślij mi proszę swój adres.

Dziękuję wszystkim za udział w zabawie. Cieszy mnie, że ośmieliły się napisać osoby, które choć nie komentują, często tu zaglądają. Zawsze jesteście tu mile widziani. To nie są wysokie progi :)

130a.

2010-12-22T14:00:00.004+01:00

Jeszcze bez bombek, dzwoneczków i choinki.
Po świętach muszę uporządkować bloga, linki, opisy – myślałam o założeniu nowego, bo chyba potrzebuję świeżości „ pierwszej kartki”. Znacie to uczucie, też miałyście co chwilę nowy zeszyt - ale jeszcze chwilę poczekam, bo zmiany walą do mnie drzwiami i oknami. Dobre zmiany :)
Cieszy mnie ostatnio wiele rzeczy, tak szczerze bez napinki. Wielką radość daje mi możliwość wyboru, świadomego. Co za wolność!
Czat w komentarzach u Dorothei -choć ja glównie czytalam - uczta i pelnia kobiecej mądrosci;)

A teraz prezent dla mnie od Pragi ! Musiałam o tym napisać, bo by mnie udusiło!
Modigliani! Modigliani pierwszy raz w Pradze. Wybieram się w drugi dzień świat – zapraszam kto żyw – potem koniecznie musi być absynt i dzikie rozmowy.

Trochę kobylaste te linki,ale dla Modiglianiego - proszę bardzo ;)

129a.

2010-12-19T13:07:00.006+01:00
Żakardy i wzory wrabiane

Wspomniałam o nich w poprzedniej notce, więc teraz wyjaśniam.

Jest więc tak.
Tkanina żakardowa wykonywana jest na krosnach. Może być jednobarwna( adamaszek ) lub kolorowa i ujmując to najprościej powstaje dzięki mechanizmowi Jaquarda, który umożliwia zautomatyzowanie tej czynności i tkanie – bardzo sprawne - wzorów na więcej niż 24 nicielnicach.

Wzory wrabiane dziane ( skandynawskie, szkockie, estońskie, litewskie, polskie) tworzy się na drutach przy pomocy różnych kolorów wełen. Mozna je również otrzymywać na maszynach dziewiarskich,automatycznie.
Żakardy różnią się od wzorów wrabianych dzianych techniką ich wykonania oraz jej ostatecznym efektem. Na krosnach powstaje tkanina żakardowa, na drutach i maszynach dziewiarskich dzianina bez osnowy i wątku.

Rozumiem, że przyczyną pomyłek jest wzór jako taki. Powstają one przecież i na dzianinie, i na tkaninie, tyle tylko, że jeśli ktoś mówi do mnie o wzorze żakardowym to ja zawsze myślę, że będzie go tkał, a nie „ dziergał”.

Gwiazdy też noszą fair isle sweaters :)

A ja aktualnie zakochałam się w sweterku Autumn Rose Pullower i zamierzam wydziergać sobie co najmniej dwa takie! Tym bardziej, że cena peruwiańskiej wełny na jeden pulower to tylko 27$!
Pomoc w sprowadzeniu wełny już mam, wydaje się, że sweterki powstaną w oryginalnej wersji kolorystycznej. Ale jeśli coś pójdzie nie tak, będę farbować :)

Wzor pochodzi z Simply Shetland 4

Because for some time I was searching for colorful patterns for sweaters, in today’s note I decided to explain the differences between a jacquard fabric and, for example, fair isle knitting, which in Poland are used as interchangeable terms, but in reality are quite different things.
I will also show my latest fascination: Autumn Rose Pullower – and I can publicly declare that I want to have two of such sweaters.

128a.

2010-12-15T15:50:00.009+01:00

Heidelberg, jak zawsze dla mnie, bez śniegu. Mroźnie, ale słonecznie! Lubię to miejsce ! Najstarszy w Niemczech uniwersytet wyraźnie nadaje ton miastu. Podoba mi się ten międzynarodowy rozgardiasz i to, że jak ludzie na siebie wpadną, tak przez przypadek, tak po prostu z powodu barku miejsca, witają się jak starzy znajomi, a nawet zapraszają się na wino;) Podoba mi się ilość spotkanych dziewczyn w wielkich szalach, wykładowców w sztruksowych spodniach i za małych czapeczkach, podobają mi się bosi szaleńcy biegający po placach i to, że nie muszę myśleć o codzienności.

Biegiem udałam się do sklepu z wełnami. Niestety, umiejętność zrobienia sobie wełny nie leczy z uzależnienia jej kupowania. Starałam się wybierać rozsądnie, dlatego wyszłam tylko z 2 kilogramami :). Zdecydowałam się na różne kolory tego samego gatunku, bo mam ochotę na swetry z wrabianymi wzorami ( od lat uparcie nie nazywam ich żakardami, bo to nie są żakardy). Po dorzuceniu wełny ręcznie uprzędzionej mam zamiar otrzymać trzy swetry… i ku Waszemu zaskoczeniu wcale nie w kolejnym życiu ;)

W bożonarodzeniowych ozdobach moda na koniki i dziadki do orzechów trwa drugi rok. Niestety, nie mogłam się oprzeć. Mój konik jest caloroczny i pięknie się buja w cwale ;)

Zachwycona pokazanymi przez Pimposzkę akrylowymi drutami Knit Pro zakupiłam sobie i ja kolorowy komplet. To bardzo udany zakup! W mojej prywatnej typologii drutów na pierwszym miejscu pozostają niklowane Knit, zaraz za nimi ustawiam akryle Knit, Lace Addi i Inoxy o niskich numerach. I gdyby te ostatnie miały przy rozmiarze 1,5 i 1,75 nieco dłuższe druty byłby przed addikami. Żałuję, że Knit Pro nie robi drutów metalowych o niskich rozmiarach( takich mniej niż 2mm). Przymierzam się do napisaniu o drutach, ale to przecież tak osobista sprawa jak dylemat kogo i kiedy wełna uczula.
Przed wyjazdem ukręciłam kolejne nici, a natychmiast po rozpakowaniu walizki ,wrzuciłam na kołowrotki kolejne kolory.

I na koniec niespodziana niespodzianka. Mam dla Was akrylowe druty Knit Pro. Przygotowany przeze mnie zestaw to ciemno cynobrowe druty akrylowe o rozmiarze nr 5, żyłka 100cm, dwie zatyczki , kluczyk + instrukcja obsługi. Jeśli ktoś miałby na nie ochotę proszę wpisać komentarz pod postem. W losowaniu może wziąć udział każdy. Również te osoby, które do tej pory nic nie komentowały , jak i te, które bloga nie posiadają. Miło mi będzie ,jeśli osoby prowadzące blogi i biorące udział w mojej niespodziance, zamieszczą u siebie informacje o Candy wraz ze zdjęciem. Wyniki losowania podam po świętach 27 grudnia.

Since last several years, I love to visit Heidelberg. It’s a beautiful town with long history, and I enjoy it’s climate. Besides that, on the Old Town’s Main Road, there’s a shop with wools and Knit Pro needles.
For a second year in a row, I find that Rocking Horses and traditional Nutcrackers are the most fashionable Christmas decoration.
Even before I left, I made some of my wool.
And now for the end, I have to announce a surprise: My Candy are in fact a pair of acryl Knit Pro No. 5 mm needles, with all additions. If you write to me under this note, then you can participate in a lottery.

127a.

2010-12-07T16:47:00.006+01:00

Historia pewnego koloru.

Kocham biżuterię. Uwielbiam nosić korale, zawieszki i różne dyndała. Lubię motać na szyi szale. Niestety, nie zawsze mogę założyć na siebie wszystko ;)

Postanowiłam więc wydziergać sobie szaliczek w mocno biżuteryjnym charakterze, który mogę nosić zamiast korali i który pozwala ochronić mi coraz bardziej wrażliwą szyję.

Motyw szaliczka znany z wielu blogów. Robiłam go na oko, więc może nie odpowiadać oryginałowi, którego nazwy i tak nie znam. Wykorzystałam ręcznie uprzędzione BFL z kid moherem o trudnym do określenia kolorze.
Pierwotne założenie było takie, że będzie to szary z akcentami wina i butelkowej zieleni. Szary przygotowany wcześniej, dzień wcześniej – sfioleciał! Stało się to nie po raz pierwszy. Nauka dla mnie taka ,że barwnik czarny i szary przygotowuję już tylko w dniu jego wykorzystania. Mimo małego zadowolenia z koloru sprzędłam czesankę i odłożyłam na półkę. Aż mnie naszło i zachwyciło. Pasuje do mnie idealnie. Jest ozdobne, intrygujące, bo trzeba się mocno zastanowić, czy się podoba, czy jednak nie, grzeje , pasuje do koszulek bez kołnierzy, czy stójek, można założyć pod kurtkę , na która narzucimy jeszcze wielki szal. Mały ideał, który niebywale zmienia wygląd.
Polecam małe szaliczki :)

I coraz mi trudniej ustalić, która czesanka jest moim nr 1! Kiedy farbuję BFL, jest to BFL, ale kiedy przędę Wensleydale niczego nie jestem już pewna …

A to,dla koloru – moje ostatnie dziecko :)

I love jewelry. Corals and pendants. I also love shawls, which I love to wrap in around my neck. Unfortunately for the most part, you can’t wear the two together.
Thus, I had decided to make a small scarf, which could serve as a jewelry of sorts. I used handspun and hand dyed BFL wool. The color is not amazing, but I think that it suits me very much.
The pattern is quite popular, though I made it by the eye ;)
I hotly recommend all small scarves!

2010-12-04T12:30:00.003+01:00
Zapraszam na tort Sachera! A wszystkim zaglądającym tu Basiom przesyłam serdeczności :)

126a.

2010-12-01T16:15:00.008+01:00

Do świąt pozostało tak niewiele... Trochę mnie to przeraża. Nie żebym musiała stać przy garach i pucować dom, od dawna te nerwicowe zachowania mam poza sobą, tylko po raz kolejny muszę sobie uświadomić, że pewnych rzeczy nie przeskoczę, że z pokorą muszę przyjmować to, co nieuchronne …

Pocieszające jest , że z okazji świąt mam poplanowane świąteczne robótki :) Miękkie szale z tysiącem zawijasów, nowe wzory, co to je trzeba próbować po tysiąc razy, by to, co w głowie przypominało to, co na drutach.
Zwyczajem ostatnich kilku lat popędzę też do Heilderbergu. Napasę się widokiem adwentowego szaleństwa. Zauważyłam, że po tej orgii kolorów i wzorów, ozdób świątecznych używam bardzo ostrożnie ;)

Jak oszalała dziergam kolejne czapki. Tym razem musiałam sobie dorobić coś do zeszłorocznego białego szala, co go kocham nad życie i noszę od grudnia do marca - non stop. Czapunia jest dziurawa tak jak te poprzednie, choć może nieco mniej i powtarza motyw z frost flowers. Bardzo twarzowa ;)
Czapki doczekał się też mąż, bo tęsknie spoglądał na ręcznie uprzędzionego merynosa z tencelem. Nie wytrzymałam napięcia i zrobiłam najprostszą czapkę na świecie, do tego noszalną po obu stronach.

Uzupełniłam zapasy książkowe o nowe wydania Margaret Stove i Sharon Miller i … intensywnie szukam co by tu nowego…

I’m terrified of how little separates us from Christmas Day. Thank God my family understands that as a person addicted to knitting, I will also spend the Christmas time on it ;)
As in every year prior to Christmas we go to visit Heidelberg for next weekend. I love that city and it’s atmosphere before Christmas.
I also made new hats for me and my husband, as well as bought new books!

125a.

2010-11-23T17:05:00.011+01:00

Do napisania tego postu zachęcił mnie mail Joasi ( niestety, Asia nie pisze bloga), którą miałam przyjemność poznać na pierwszych lądeckich warsztatach przędzenia.
Joasia miała kłopot z ażurem dwustronnym, wykonywanym „ na okrągło”. Zebrane informacje nie do końca rozświetliły mroki. Postaram się je uporządkować. Niestety, nie zamieszczę zdjęć, bo na ich wykonanie nie mam po prostu czasu, ale wierzę, że proste schematy z przejrzystym wyjaśnieniem wystarczą.
Zaczynamy.
I. Ażur dwustronny wykonywany "na okrąglo". To prosta bajka.

II. Ażur dwustronny wykonywany metodą tradycyjną ( dwa druty, oczywiście mogą być połączone żyłką).

Ważna uwaga. Prezentowany schemat ma zaznaczone oczka wykonywane (dwa) razem, w dwóch kierunkach ( i na prawo, i na lewo). W rzędach parzystych wykonujemy je ODWROTNIE. To, co zaznaczone jest jako : 2 na prawo, robimy 2 na lewo. Chodzi o zachowanie ciągłości linii ażuru i ma bardzo ważne znaczenie w ażurach szetlandzkich i orenburskich. W estońskich, można bez szkody dla wzoru, robić jak się chce ;)

III. Ażur dwustronny wykonany metodą tradycyjną.

Wszystkie oczka łączone zaznaczone są we wzorze na prawo, ale podobnie jak wyżej, w rzędach parzystych wykonujemy je na lewo. To bardzo proste wzory, bo nie wymagają kombinowania w rzędach lewych, których się zazwyczaj boimy.

Prosta mnemotechnika ( metoda ułatwiająca zapamiętywanie ), jak wykonywać oczka razem w rzędach parzystych i nieparzystych.

Widząc ten znak „ /” w schemacie – zwizualizuj sobie ( zobacz oczami wyobraźni) dwa oczka "łączone" do prawej ręki ( dla tych którzy piszą prawą ręką – zobacz rękę, którą piszesz ).

Widząc ten znak „\ „w schemacie – zwizualizuj sobie ( zobacz oczami wyobraźni) dwa oczka "łączone" do lewej ręki ( dla tych, którzy piszą prawą ręką – zobacz rękę, którą NIE piszesz ).

Bo życie nie jest wcale skomplikowane :)

This note is about a short instruction on how to make stitches in patterns, in which the said pattern is marked in each row.

124a.

2010-11-18T18:59:00.006+01:00

Jeszcze raz to samo, choć już nie tak samo :)

Dziękuję za wszystkie Wasze komentarze. Ogromnie spodobały mi się uwagi dotyczące przysłów „ z kurą”. Doskonałą pointą tego, co chciałam jeszcze w tej sprawie napisać jest komentarz Magdaleny. Ciągu dalszego nie będzie ;) W żadnym wypadku nie zamierzałam kończyć pisania bloga, zamykania Fanaberii, zmieniania jej profilu.

Czapkowego szaleństwa ciąg dalszy. Odkąd przędę zachwyca mnie czesanka Wensleydale. Cenię ją za jedwabisty połysk, lekki włos i odrobinę szorstkości jakiej oczekuję od czystej, owczej wełny. Początkowo chciałam udowodnić sobie, że nadaje się również na cieniutkie nici. I oczywiście można je z niej robić, ALE NIE WARTO. Cały jej urok, wszystkie walory widać w nitce grubszej, najlepiej lekko skręconej i połączonej w 2 lub 3ply. Idealnie nadaje się na czapki, grubsze – afganowe szale, rękawiczki. Starałam się doświetlić zdjęcia tak, by było widać ten niezwykły błysk nitki.
Rzadko można tę wełnę spotkać w nitkach komercyjnych, dlatego tym bardziej polecam ją prządkom. Uprzędziona wełna jest znacznie delikatniejsza niż popularne Noro czy Kauni.

Cały czas pracuję nad niteczkami do szali orenburskich. To żmudne, ale fascynujące zajęcie. Wielką orędowniczką i propagatorką tych szali jest Galina Khmeleva. Koronki ( choć jak wiecie ja wolę używać terminu ażury ;) orenburskie są bardzo podobne do ażurów szetlandzkich. Widać w nich jednak mocny geometryczny porządek, mniejszą ilość motywów i łączenie dwóch kolorów w jednym szalu. Puch uzyskiwany z kozy orenburskiej jest droższy niż kaszmir i bardzo trudno dostępny ( niedawno pojawiło się parę oryginalnych pasm w cenie 16$ za 1 gram na ravelry ).
Ja, póki co ćwiczę na kaszmirze :)

Uwaga dla prządek – kaszmir to bardzo trudna czesanka. Ponieważ składa się z krótkich i delikatnych włosków przy przędzeniu na kołowrotku dłonie trzeba trzymać blisko siebie. Najlepiej też używać skrzydełka do „ koronek”. Przędąc z kaszmiru nitkę cobweb ( pajęczą ) nie wolno zapomnieć o dodaniu jedwabiu, albo w postaci oddzielnej nitki, albo kupując mieszankę kaszmiru z jedwabiem. Dzięki temu szal zachowa swój kształt po blokowaniu, nie sfilcuje się zbyt łatwo i uzyska piękny połysk, tak charakterystyczny dla ażurów orenburskich.
Nitka wykonana na wrzecionie orenburskim ( jego waga nie powinna przekraczać 25 gram ) jest bardzo delikatna i mniej skręcona niż na kołowrotku. Jest po prostu nieziemska. Pasma gotowego kaszmiru do przędzenia na wrzecionie najlepiej drobno porwać dłońmi ( podobnie jak rwie się kartę papieru). Najlepiej też trzymać w dłoni niewielką ilość czesanki. Duża, może się po prostu podfilcować!
Zamiast kaszmiru mozna wykorzystac pygorę,yak'a, wielbląda.

Dlaczego to robię :)?
Bo tylko tak mogę pomóc zachować tradycję, zrobić coś wyjątkowo unikalnego, coś czego nie można kupić, dostać, powtórzyć, coś czym można obdarzyć bliskich i coś co ponownie może trwać pokolenia.

The hat madness continues. Today I had showed the pictures of next hats made from handspun wool Wensleydale. It’s my favorite fleece. Unfortunately, it is not available commercially.
I have also spent a few words on spinning cobweb threads on the wheel and spindles. Such wools are used to make the Orenburg shawls. The great propagator of those patterns is Galina Khmeleva.
Thanks to those shawls and threads, I will be able to present my loved ones with truly unique presents.

123a.

2010-11-08T18:18:00.015+01:00
O wszystkim i dla wytrwałych!

Skończyła się piękna pogoda.
Jest jednak ciepło, a w mieszkaniu gorąco. Odkąd mam sąsiadów po obu stronach, ogrzewanie włączam tak na dobre dopiero w połowie grudnia. Ja nie wiem, co oni tam robią …po prostu się zastanawiam , czy to aby nie te trzy zielone krzaczki, które możemy, jako mieszkańcy Czech, hodować tu legalnie ;)

Nie mam nic przeciwko! Tyle tylko, że właśnie w tym roku postanowiłam nosić skarpetki :)
Odszczekuję wszystko, co bezsensownego o skarpetkach powiedziałam! Odszczekuję też pogląd, że nie potrzebuję czapek! Odkąd zmieniłam dietę i wagę ( na razie z ciężkiej, na półciężką ) zaczynam odczuwać jak inni i stopy, i głowę. Co za korelacja!
Pamiętacie jak Rene
zrobiła pimposhce piękną czapę? Zakochałam się w niej na zabój. Wykorzystałam swoją wełnę farbowanego szetlanda - dość szorstkiego, grubego, farbowanego szetlanda, który prawie idealnie na czapę się nadawał. Prawie, bo okazał się najgrubszą wełną jaką do tej pory zrobiłam. Przez co musiałam skrócić wzór o pół motywu. Wiedziałam też od początku, że wystarczą mi tylko trzy jego powtórzenia, ale cztery wyglądają lepiej i … mam czapę, w której schowam koka i kg kartofli też. Nie mniej jednak to najwygodniejsza i najpiękniejsza czapka jaką miałam.
Renatko, dziękuję!
Zamierzam ten wzór powtórzyć jeszcze z cieńszą nitką – nie, zamierzam zrobić sobie tych czapek cały stos :))

Przygotowuję się również do dziergania dla siebie podkolanówek! Zafarbowałam więc polwarth, czesankę miękką jak merino, ale bardziej odporną na filcowanie w czasie noszenia i połączę ją z polwarth’em białym, wrabiając norweskie wzory. Zamierzam te skarpety prezentować na stokach górskich to tu, to tam i promować modę tylko na taki sznyt.
Może mi się udać…

Rodzę też notatkę o kurze ze znanego nam wszystkim powiedzenia…
To będzie trudna notka, więc muszę poważnie się nad jej publikacją zastanowić. Nie chcę nikogo obrazić, nie będzie też o prawach do wzorów. Ma być o tym jak ciężko być dojną krową, którą wszyscy podejrzewają o górę forsy, a nie o świadome wybory, o tym ile czasu zajęło mi budowanie Fanaberii, jej kultury, znaków jakimi się posługuję, materiałów jakich używam i o tym jak łatwo z tej stylistyki korzystać w celach komercyjnych, korzystać innym…

A teraz o wrzecionach.
Mam dwa nowe. Cudnie się kręcą. Dziękuję za wskazówki dotyczące drewna jakie możemy do tego celu wykorzystać. Te, które prezentuję są jeszcze bukowe. Mąż zmienił im kształt i uzyskał jedno o wadze 14 gram, drugie 24 gram. Uprzędłam tez sobie nitkę cobweb. Z 9 gram kaszmiru i 5gram jedwabiu uzyskałam 360 m 2ply. Wiem to wariactwo i nie chwalę się ty,to po prostu potrzeba zrobienia czegoś dobrze. Próbka wypadła rewelacyjnie. Mimo iż jest nieco grubsza od gotowego „ Cash” ( kaszmir z jedwabiem ) ,to w robocie i blokowaniu jest znacząco bardziej luksusowa – no i widać ręczną robotę.

Miało być jeszcze o swetrach, farbowaniach i koronkach orenburskich, o moim aparacie fotograficznym, co ma coraz słabszą matrycę – ale to chyba innym razem ;)

U pimposhki film jej autorstwa o rzędach skróconych! Zobaczcie koniecznie!

I hope that thanks to those summaries under each note, it will be easier for you to understand what I’m writing about, what I love and what interests me.
I know that I should have done this sooner, and I appreciate your patience. On my defense, I will say that the large amount of pictures on the blog was mainly for you, to compensate for lack of English text.
Today, I have shown a hat that I have done for myself! Since I started to spun wool, I’m loving the additions more and more. The pattern for the hat comes from Vouge Knitting, Fall 2009.
I have also showed a roving from which I will spin the wool, and then make some socks!
These wooden sticks are Russian spindles, which I use to spin very thin wool for Orenburg shawls. My husband made them for me! The lace samples are the example of Orenburg patterns. Right now, I’m dedicating most of my time to them.

122a.

2010-10-26T17:17:00.006+02:00

Jestem szczęśliwa!
Ledwo rozpakowałam swoje walizy po szkoleniu, a tu telefon, że czeka na mnie cała fura przesyłek. Wiedziałam, że przyjdą, ale zupełnie zaskoczyło mnie ich natychmiastowe dostarczenie. Te ze Stanów szły 5 dni, z Anglii – 3!
Dzięki coraz liczniejszym kontaktom, dzięki raverly i amerykańskim blogom udało mi się kupić książkę na jaką polowałam od dwóch lat. Używana na Amazonie jest dostępna za kosmiczne pieniądze, ale w tym roku uznałam, że będzie to mój świąteczny prezent! Mam ją jednak za niecałe $23 i kupiłam
Tu

Poza splotami i wzorami, które już dawno zostały skopiowane do zasobów internetowych zawiera ona całą historię szali orenburskich, informacje o kozach ( Dziewczyny z mojego szkolenia wiedzą dlaczego to dla mnie takie ważne;) i pełny opis wrzecion orenburskich, które w działaniu nie różnią się niczym od typowo ruskich, ale w parametrach – zasadniczo.
Miło zaskoczyło mnie, że autorka składa we wstępie podziękowania Margaret Stove, od której dzięki Danieli z Dalina dostałam szczegółowe instrukcje przędzenia nici koronkowych. Margaret mieszka w NZ i przygotowywała wiele szkoleń dla Ashforda. W listopadzie wyjdzie jej nowa książka o szalach ażurowych i jeśli ktoś byłby zainteresowany, może już zrobić przedpłatę na tę pozycję.
Do kolekcji zamówiłam drugą książkę Galiny – mimo, iż oficjalnie jest dostępna w wersji elektronicznej.

A z nieustającej chęci czytania o przędzeniu i ogromnym uznaniu dla pracy Abby dorzuciłam do koszyka to, co poniżej. Bardzo profesjonalna lektura.
Dodatkową niespodzianką był dla mnie fakt, że mąż „ wydłubał” mi dwa wrzeciona orenburskie bez tokarki! Są piękne, ale za lekkie. Szukamy cięższego drewna ;)

121a.

2010-10-24T22:29:00.013+02:00
Lądek, Lądek Zdrój to od niedawna niekwestionowana stolica przędzenia!

Wróciłam z kolejnych swoich warsztatów. Dziękuję Danusiu, Aniu, Madziu, Gosiu za niezwykłą atmosferę jaką stworzyłyście! Dzielenie się z Wami tym, co wiem, to czysta przyjemność! Chcę wierzyć, że wyjechałyście tak samo zachwycone jak ja. Wiem, że piękna pogoda to nie przypadek :)

Nie umiem znaleźć słów podziękowania dla Gabrysi, właścicielki pensjonatu
Dwie Siostry
Gabrysiu,stworzyłaś magiczne miejsce!

Bylo tak :)

120a.

2010-10-14T14:27:00.003+02:00
Obiecuję sobie, że czas świąt, podróży ( kiedy nie jestem kierowcą ;)), niedziel - to dzierganie tylko dla siebie. Inaczej nic z tego nie wyjdzie… będę wzdychać do pomysłów i wełen jakie gromadzę w nieskończoność!

W przerwie wyrysowałam „sweter” na alpakę z guzami. Kryniu, to specjalnie dla Ciebie :)
Szkic mój, choć starałam się nie zmasakrować złymi proporcjami sylwetki, wyszło tak… ”bele jak”

Myślę, że zrobię opis wykonania tego sweterka , jest więc szansa, że wszyscy go zobaczymy przed Bożym Narodzeniem . Czego sobie i Państwu życzę :)

119a.

2010-10-12T15:36:00.007+02:00
No i voila !

Nie mogłam się doczekać przędzenia tej wełny, więc lekko przepchnęłam sprawy pilne, na miejsce bardzo pilne :) i z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku zabrałam się za przędzenie w atmosferze relaksu i rozbawienia. Nie będę się zabijać, bo mi stres przejdzie na wełnę, a nie o to chodzi!

Jak Pan od wojska mawiał: Pokazuję i objaśniam. Wełna wyszła miękka, z lekkimi przebłyskami jedwabiu. Pięknie będzie się prezentować w czapie lub długich mitenkach. No i nie trzeba żadnego wzoru. Faktura i kolor wystarczą.

118a.

2010-10-11T16:58:00.008+02:00

Jest pięknie! Od piątku świeci słońce. Gdyby nie fakt, że muszę ostro przysiąść fałd, by wrobić się z wszystkim co zaplanowałam, co muszę, co powinnam, pobłąkałabym się po Pradze. Turystów teraz mniej, a jeśli ciągną jakiś wielkie grupy, to i tak po głównych szlakach.

No ale nie mogę.

Pokazuję Wam próbkę z pierwszego, wykonanego na moim drum carderze batt’u. Mnie się podoba ;) Zrobiłam też drugą próbę, ale byłam przy niej zbyt staranna, i batt ułożył się w całkiem zgrabną nitkę, bez większych zgrubień. Zdecydowałam też, że nie mogę zrobić z tego całego swetra. Mimo, że ostro zmienia mi się podejście do koloru , sweter w całości wykonany w takie mazaje, to dla mnie za dużo. Mam już pomysł jak atrakcyjnie połączyć tę melanżową nić z czarną, gładką alpaką i by nie były to mankiety i sciągacze :)

Dziś wymieszałam też szarości , brązy i pomarańcze,bo jak się okazuje pomarańcz kocham nad życie. Podejrzewałam to już w czasie swoich podróży do Holandii, no ale… nie byłam pewna, że to miłość poważna :)
Wszystkiego razem jest 200 gram. Przy czym jedna połowa ma więcej żółci i pomarańczy oraz dorzucone dla artystycznego wyrazu jedwabne kołtuny ;), druga więcej jasnego brązu bfl.

Batty są niebywale miękkie i doskonale się z nimi pracuje. Można je prząść na kołowrotku i oczywiście wrzecionie, można filcować.

Jak znajdę chwilę pokażę jak z nimi pracować, choć to oczywiście żadna tajemnica i na wielu blogach można znaleźć co i jak z takim batt’em zrobić :)

117a.

2010-10-07T16:47:00.009+02:00

Nowe zabawki ;)
Pisałam, że będą swetry. Będą… ale jeszcze chwilę na nie poczekamy. Rodzę parę, jak dla mnie, ciekawych pomysłów. W tak zwanym międzyczasie oram pazurami. Dużo roboty – nie widzę jak zmienia się pogoda…

Mam za to nowe zabawki ! Drum carder do mieszania wełny, jej czesania i tworzenia battów . Parę wrzecionek, które ujęły mnie swoją urodą ( niestety, dla mojej rodziny kolejne podobne, ale przecież nie takie same, w drodze :)) i…. parasolkę wykonaną , oczywiście, przez męża.
Parasolka nie była mi specjalnie potrzebna, bo miałam wiatrak do robienia kłębków, ale… mąż rozkręcił mi się sam :)

Oczywiście zrobiłam już swoje pierwsze mieszanki na wlasnym drum carderze, i zamiast dwóch swetrów dla siebie z czarnej alpaki i rudego jedwabiu, będę miała jeden ! Cudny, nierówny, artystyczny, wełna wychodzi jak marzenie, próbki właśnie schną. Co prawda to wszystko nastąpi w moim przyszłym życiu… ale co tam. Trzeba mieć nadzieję.

No i brawa za Nobla dla M.V.LIosy, bo już kiedyś z Kumplem myśleliśmy, że szanowna komisja nie zauważyła Jego istnienia!

116a.

2010-09-30T03:18:00.007+02:00

Mielnik, niewielkie miasteczko nieopodal Pragi. Ciche i urocze na niedzielne spacery, na wylegiwanie się w słońcu, na sączenie miejscowego winka. Zresztą, tylko taka atmosfera pozwala to wino pić…

Będę sobie tu częściej przyjeżdżać, patrzeć na rzekę i myśleć co też się ludziom w głowach lęgnie…

115a.

2010-09-19T17:46:00.012+02:00
Każdy ma wrzeciono w domu ;)

Dzisiejsze gotowanie natchnęło mnie czymś więcej niż nową recepturą. Rzuciłam wszystko, by zobaczyć, czy to, co odkryłam działa.

Działa… i to jak !

Prząść może każdy i jak się okazuje każdy ma w domu potrzebne narzędzia. Nie trzeba ( poza czesanką ) niczego kupować, wiercić, łączyć, nie potrzebne są stare płyty cd…., wystarczy drewniana MĄTEWKA.

Moja jest malutka, waży 18 gram i nadaje się do robienia cieniutkich nici. Im będzie cięższa, tym grubsze nici będzie można na niej zrobić.

Ucinamy kawałek sznureczka.

Wyciągamy z wora lub zamawiamy czesankę ;)Mamy już wszystko, by zrobić piękną wełnę. Mamy też wszystko, by zobaczyć, czy przędzenie to cos dla nas.

Sznurek, który pomoże nam w utrzymaniu czesanki i rozpoczęciu przędzenia, zawiązujemy.

Za pomocą prostego wiązania, mocujemy sznurek na trzonku mątewki.

Owijamy sznurek wokół główki mątewki, kilka razy i oplatamy nią trzonek.

Na końcu trzonka wiążemy prosty węzełek.Taki sam wykorzystuje się mocując niteczkę na kołeczkach przy robieniu koronki. Kto się boi, że jeden węzełek to za mało, może zrobić dwa.Węzełek po zsunięciu z trzonka samoistnie się rozplątuje. Zaciskamy węzełek.

Wyciągamy pasmo czesanki i przędziemy.

To, jak posługiwać się wrzecionem znajdziecie w kilku miejscach. Nie będę więc tego procesu opisywać. Główka mątewki jest na dole wrzeciona. Wrzecionem poruszamy zawsze w jedną,tę samą stronę. Standardowo , robiąc nici pojedyncze zgodnie ze wskazówkami zegara, łączac je w dwie lub trzy – w przeciwną. Kontrolujcie wzrokiem, czy główka wrzeciona nie zaczyna się obracać w przeciwną stronę. To nie tylko rozkręca nitkę, ale doprowadza do jej zerwania.

Na początek używajcie czesanki dwukolorowej. Dzięki temu będziecie widziały jak nitka się skręca i czy skręt nie jest zbyt mocny. To pomoże w szybkim nabraniu wprawy.

Dzięki blogowi abby z www.abbysyarns.com mąż zrobił mi całą masę wrzecion z drewnianych rączek do mebli i patyczków. Jedne są płaskie, inne pękate, z haczykami i bez nich. Wszystkie działają ! Wiercąc dziurki należy jedynie pamiętać, by zrobić to dokładnie w środku uchwytu.

Uwierzcie, wełna zrobiona na wrzecionie jest tak samo piękna jak ta z kołowrotka!
Nie poddawajcie się. Wrzeciono jest niewyobrażalnie proste w obsludze. Wystarczy tylko trochę praktyki.
Próbujcie swoich sił! Miłej zabawy!

114a.

2010-09-18T20:09:00.005+02:00
Wśród wielu materiałów dostępnych w Internecie dotyczących przędzenia i tkania są prawdziwe perełki.
Wybrałam dwa filmiki, które pomogą Wam zrobić milowy krok w przędzeniu :)
Przedstawiają poprawne łączenie nici. Zauważyłam, że po zbalansowanej nici pojedynczej to najpoważniejszy problem.
Tylko przy nitkach artystycznych trzymamy je w dwóch dłoniach. Welny typu Lace, DK, Sport lepiej łączyć tak jak pokazano na filmie, ruchem posuwistym.Co prawda brakuje wielu szczególow,ale pokazany ruch , jest istotą pięknych welen.

A tu, technika navajo.
Bardzo przydatna. Lubię ją wykorzystywać do resztek jakie pozostają mi na szpulkach. Wykorzystam je później do zrobienia kolorowego pledu.

113a.

2010-09-16T12:55:00.005+02:00
Termin Warsztatów farbowania i przedzenia na wrzecionie oraz kolowrotku dla początkujących to 7-8-9.10.2010.

Z powodów niezależnych od wszystkich, są jeszcze miejsca :)

Jesli ktos mialby ochotę, proszę przysylać swoje zgloszenia mailowo.
Po otrzymaniu potwierdzenia, konieczne będzie wplacenie zaliczki w wysokosci 150zl.

Kolejny termin: 21-22-23.10.2010

112a.

2010-09-15T00:09:00.010+02:00
No i okazało się, że plany wakacyjne trzeba zmienić.
Powyginało mnie boleśnie i „dokórka” zakazała dalszych podróży. Przypadłości wyginania odziedziczyłam po kądzieli i jako urodzona Wrocławianka wyssałam chyba z każdej kostki miejscowego ( wroclawskiego )bruku. Efekt uboczny Wenecji wschodu ;)

Odbywam jednak wiele wycieczek bliższych i dalszych, po Pradze i Czechach,bo da się w jeden dzień dojechać na koniec kraju, wrócić i udać się jeszcze do "nemocnicy",po to, co trzyma przy życiu. Włażę w miejsca mało widoczne z traktów turystycznych

Przyglądam się krzywym dachom i ścianom

Zachwycam placami zabaw pod zamkiem

Wpadam do sklepów nietypowych, by wiedzieli, że jestem z nimi...

I ze smutkiem konstatuję, że zamknęli mi "Bredę" niedaleko Lorety, w której byłam gotowa złamać kazdą dietę. "Breda" istniała od połowy XiXw. Ogromnie żałuję, że jej tam już nie ma.

Nie próżnuję robótkowo, ale zapanował w nich taki bałagan, że pokazywać nie sposób. Dzieje się dużo, może nawet za dużo.

Mam nowe dziecko, na razie takie „ło”, a Majacrafty dołączą do mnie za jakiś czas, raczej dalszy;)

Do tego zachwyciły mnie składane krosna ashforda, które idealnie będą nadawać się do wożenia i szkoleń.

Miłośnikom tkania gorąco polecam też stronę www.rigidheddleweaving.com, bo jego właścicielka dzieli się wiedzą w niezwykły sposób. I z prostych ram powstają ciekawe rzeczy.

111a.

2010-09-07T15:32:00.004+02:00

Miło mi poinformować, że przygotowuję się do prowadzenia warsztatów przędzenia wełny na kołowrotku dla początkujących!

Miejsce – Lądek Zdrój, pensjonat „ Dwie Siostry”
Czas – ustalony po zebraniu się grupy
Koszt dwudniowych warsztatów ( 12h) z wyżywieniem
i noclegiem – 500zł
Max. cztery osoby w grupie.

Szczegóły w linku zamieszczonym na bocznym pasku narzędzi
” Warsztaty dla początkujących”

W razie dodatkowych pytań, proszę pisać!

110a.

2010-09-01T16:03:00.007+02:00

Żeby nie było smutno i zanim wparaduję tu z tymi swoimi swetrami i że nie tylko farbuję i przędę… zostawiam to :

BFL z moherem w sieneńskich klimatach po przerobieniu na nitkę i wydzierganiu chusty stwierdziło, że jest mieloną mleczną czekoladą z dodatkiem skórki pomarańczowej i kremem waniliowym…
Bardzo smakowite, bardzo.
Zdjęcie na samej górze wiernie oddaje prawdziwe kolory.To w calosci jest zbyt rude...ale jak się nie ma co się lubi...

Rzutem przerobiłam również brązowe z lekkim fioletem i zgodnie z podpowiedziami ;) nitkę nazywam: „Frutti di bosco „

Na wełnach po blokowaniu pojawia się śliczny efekt „ halo”. To jedna z lepszych, ale i droższych czesanek jakie przędłam.

109a.

2010-08-30T14:49:00.004+02:00

Wstępne przygotowanie czesanki do przędzenia…

Uwielbiam pracować z czesanką wcześniej podzieloną na części i lekko naciągniętą. W języku angielskim ten proces nazywa się „ predratfting”. Zdjęcia pokazują Baby alpakę, czarną, naturalną po takim zabiegu.

Prządki dzielą się na te, które go uwielbiają i na te, dla których on nie jest ważny. Mnie pozwala dość dokładnie zaplanować wygląd nici. Przyśpiesza proces przędzenia i jeśli dla kogoś to ważne, pozwala bez większych kłopotów utrzymywać prawie identyczną grubość nitki. Oczywiście na tyle, na ile jest to możliwe przy kołowrotku.
Przy samodzielnym przygotowywaniu czesanki z runa owiec, nie stosuje się tego procesu.

Bywa, że komercyjne czesanki w trakcie wielu swoich podróży są wielokrotnie pakowane, skręcane, zgniatane i czasem dość trudno wyciągać z nich pojedyncze włókna lub wyciągają się one metodą „ gruba – cienka” co jest fajnie, pod warunkiem, że taki efekt chcemy osiągnąć :)

Czesanki z czystego jedwabiu lub z jego dodatkiem, włosia zbliżone swoją budową do sierści ( alpaka, yak, wielbłąd i itd.) włókna roślinne, bez tego procesu mogą stać się zmorą prządki.

Czy bez tego się nie da pracować? Da, da, da! Jest tylko trudniej. A ja nie lubię jak jest trudniej – lubię relaksacyjnie, z głową w chmurach…

No i mam nadzieje, że po wakacjach przed którymi jeszcze ciągle jestem, będę mogła pochwalić się kilkoma fajnymi, dzierganymi swetrami z własnej wełny :)

108a.

2010-08-22T23:35:00.006+02:00

O farbowaniu jedwabiu na zimno i dlaczego Pimposhka dostaje inny kolor ;)

Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że jest tworzywem magicznym. Wymaga pewnej wprawy, ale po jej nabyciu, cieszy jak mało co. W przędzeniu nie lubi pośpiechu, a na drutach za luźnych oczek.
Zakochałam się w tym poprzednim, grafitowym bez pamięci i po konsultacji z Pimposhką zostawiłam dla siebie. Dla niej przygotowałam kolejny i już zgodnie wcześniejszymi ustaleniami – zafarbowałam na szaro.

Jedwab łapie barwę w zimnej kąpieli. A farbowany tradycyjnie nie powinien przekraczać 60 stopni. Dzięki temu, nigdy nie straci połysku.

Wystarczy przygotować odpowiednią barwę z octem i włożyć do środka namoczony wcześniej jedwab. Należy wymasować nici dokładnie i pozostawić do wchłonięcia barwy. Jeśli chcemy osiągnąć mocne nasycenie koloru, powtarzamy kąpiele barwiące kilka razy .

Polecam, prosta metoda z rewelacyjnym efektem :)

107a.

2010-08-19T23:00:00.006+02:00

Kilka zdjęć czystego jedwabiu zanim trafił do farbowania. Bo to jak łyk wody przed mocną, aromatyczną kawą.
I znów powstało ponad 1000m 2ply, zgrabnej , cienkiej nitki, ale tego, co na zdjęciach już nie ma.
Właśnie dosycha wytrawna szarość. Może uda mi się jeszcze znaleźć chwilę na zdjęcia tego, co poleci do pimposhki.

Dziś, farbowałam najpierw na zimno, a dopiero na końcu w ciepłej wodzie. Taki mój pomysł na jedwab. Nie odkrywam Ameryki. O tym , że jedwab lubi zimno, wie każdy ;)
Ostateczny odcień i utrwalenie koloru postanowiłam nadać mu jednak tradycyjnie.

A po zdjęciu łączonych nitek z motowidła, najlepiej by wełna wyglądała tak jak na zdjęciu niżej. W zasadzie od razu bez prania można ją wrzucić na druty.

I jeszcze dodatek.
Na forum robótkowym powstała grupa dotycząca kołowrotków i przędzenia. Założyła je bean, ja Jej wiernie kibicuje jako bwk. Ktoś mi zajął fanaberię ;) Myślę, że to fajne i proste uzupełnienie tego, co o przędzeniu się u nas dzieje.
Jest bez zadęcia, jeszcze nie piszę ani o buchtach, ani o wpi, ani nawet jak mierzyć skręty :))
Wierzę, że same zapytacie. Bo to nie jest ważne, aż do chwili, kiedy po kilku próbach dalej nie wychodzi.

Zapraszam! O przędzeniu będę pisać tylko tam i na swoim blogu.

106a.

2010-08-15T14:25:00.007+02:00

Obiecany kurs pojawi się na pewno.

Teraz jednak moje nowe szaleństwo. Trochę nitek do specjalnego wykorzystania. Ich przygotowanie zajmuje całkiem sporo czasu. Bo choć nawlekanie koralików nie jest zajęciem skomplikowanym, to nanizanie ich na 60 metrów srebrnej nitki stanowi wyzwanie. Samo przędzenie to przy tym po prostu pestka.

Nie sądziłam, ze są tak popularne. Wykorzystuje się je do wykończenia szali i swetrów, torebek, a nawet filcowania.

Myślę, że będą dla mnie wielkim urozmaiceniem. Te, pokazane przeze mnie są takie bardziej„ standardowe” – koraliki, loki, paciorki. Bywają bardziej odlotowe. Z drutami, koronkami, sznurkami.. pełne twórcze szaleństwo.
Zachęcam do własnych prób :)

105a.

2010-08-09T22:50:00.009+02:00
Będzie technicznie :)
Today about spinning only . I would like to show how I block singles.

W zasadzie tylko dla tych, którzy przędą.
Mam przyjemność zaprezentować … no, właściwie to nie wiem co, nie mam odpowiedniej nazwy.
Prostownice do nici pojedynczych (?!) …. brzmi okropnie, ale dokładnie oddaje to czym jest, w skrócie będę na nią mówić Bibi ;)

Jak wiecie pojedyncze nici zdjęte z wrzeciona prawie wcale nie nadają się do użytku. Zaleca się ich pranie i prostowanie. Nie chodzi o to, by były równie jak stół – choć każda z nas do tego dąży, ale głównie, o to, by łatwo było panować nad taką nitką w czasie dziergania, by wyrób nie był krzywy i by się później dobrze „blokował”. Zazwyczaj po praniu wieszałam mokrą buchtę i w zależności od stopnia jej skręcenia albo obciążałam ręcznikiem, albo butelką z wodą. Choć metoda jest całkiem niezła, męczyło mnie, że niektóre nitki nie prostują się odpowiednio. Niestety, dostępne źródła niewiele proponują.

Czytając opracowanie o jedwabiu znalazłam urządzenie, skonstruowane prawdopodobnie przez Chińczyków, na które nawija się mokry jedwab. Pomyślałam, że to jest dokładnie to czego potrzebuję. Omówiłam aspekt fizyczno – matematyczny z mężem i ustaliliśmy, że powinno działać.
Resztę wykonał mąż :)

Można do blokowania wykorzystać coś co się po angielsku nazywa „ skein holder”. Trzeba go zaimpregnować przed wilgocią. Nie będzie może tak wygodny jak Bibi, ale na pewno lepszy niż butelka.
Na Bibi nawijam mokrą , wypraną nitkę. Mocuję ją do jednego z poprzecznych pręcików i przewijam ze skeinera. Robię to w przeciwną stronę niż była skręcana nitka pojedyncza. Dzięki temu pozbywam się pewnej, w sumie niewielkiej, ilości skrętów, co tylko wychodzi nitce na dobre.
Nici schną na Bibi bardzo szybko . A gdy są suche, można je zwinąć na motowidło lub wykorzystując winder przewinąć w kłębek. Polecam motowidło. Nici ręcznie przędzione zaraz po skończeniu powinny chwilę odpocząć. Dzięki temu mają szanse się ułożyć, a nawet nieco rozkręcić. Zyskują ostateczny kształt i znacząco polepsza się ich wygląd. Oczywiście, są to dalej tylko nici ręcznie przędzone, nie stepują, nie tańczą ani nawet nie wysypują z siebie brylantów ;)

Bywają jednak urocze,tak jak ta Lily prostowana na Bibi.

Bibi składa się z walca zbudowanego na planie ośmiokąta oraz podstawy. Długość walca uzależniona jest od ilości nici jakie chcemy na niej suszyć. U mnie to 38cm. 1000 metrów pojedynczej nici ściska walec ze średnią siłą 100kg,a może byc więcej jesli nitka jest gruba, więc konstrukcja nie może być byle jaka. Bibi może mieć różne wielkości, już zamówiłam drugą na grube single….

I to, niestety, nie koniec moich wynalazków. Jestem na tropie kolejnych .CDN :)

104a.

2010-08-08T19:16:00.011+02:00

Powstają nowe rzeczy, a w powietrzu czuć jesień…

Nie wiem, naprawdę nie wiem gdzie ten czas tak spieszy. Po raz pierwszy od wielu, wielu lat nie potrzebuję wakacji. Pojadę to pewne, choćby na parę dni po oliwę, wino, orzeszki piniowe, ale mam wrażenie, że kolor , który dziarsko wkroczył w moje życie, wypełnił mnie i zrelaksował jak najdłuższe wakacje.
Brązy zupełnie odpowiadają temu, co dzieje się w toskańskim krajobrazie, i co niedługo do nas zawita.

Nie przepadam za melanżami. Szczególnie tymi jedna nitka taka, druga taka. Ale w czasie przędzenia mojej czesanki naszło mnie, by zrobić. Wybrałam resztki moheru , zabarwiłam je na dwa kolory. Wyszło tak i mnie ujęło :)

Mąż skończył dla mnie cudne urządzenie do blokowania nici, właśnie schną na nim singielki. Pokażę co wyszło, nawet jak się nie uda :)
Mam też ochotę zrobić krótki kursik jak można wpleść koraliki w przędzioną nitkę pojedynczą tak, by się nie przesuwały. Ale do tego potrzebuję fotografa i ….. pomalowanych paznokci… żeby było o czym mówić :)))

O, a tu, bo bym zapomniała , nowy szal ( raczej jego kawalątek) z moheru co tu już kiedyś był. Kolory rozkładają się w paseczki. Można jednak nitkę uprząść tak, by wełna była melanżowa...możliwosci jest zresztą wiele,bo to w końcu ręcznie przędziona welna!

103a.

2010-08-04T00:40:00.008+02:00

Nie mogę oderwać się od farbowania ! Przybywa kolorowych precelków.
Na kołowrotku nowy moher, na drutach nowe oczka, a w głowie nowe kolory…

Zachwyca mnie wełna Wensleydale i zestawienia fioletów z toffi. Wiem, że to dość "moje" połączenia, ale daje piękną nić. Tym razem mocno srebrzystą.

Na chwilę zostawię zielenie, turkusy i fiolety . Bawię się szylkretem, ale pędzę w stronę brązów i bursztynów, a potem ciemne, ciemne zielenie.

Udało się nam kupić w czeskiej sieci piękne, plastikowe buteleczki z miedzianymi wsadami, którymi można aplikować farby jak się chce! Są naprawdę doskonałe. Znaleźliśmy je w sklepie …. ze smarami. Normalnie służą jako oliwiarki, ale w malowaniu czesanki w garnku okazują się doskonałymi pędzlami. Jeśli macie możliwość zdobycia czegoś podobnego – polecam, ale tylko do czesanek. Gotowe wełny nie wymagają zabiegów aplikowania farby do środka, między włókna. Barwiąca kąpiel im w zupełności wystarcza.

Dotarły książki, z których jedna to duża porażka :)

Dyeing to knit nie ma nic wspólnego z tym o czym myślałam. Parę stron o farbowaniu, parę szalonych połączeń nitek, babcina,w naprawde zlym guscie- dzianina…
Za to zrobiona jest po pańsku: kredowy papier, twarda oprawa, okładka…

Hand dyeing całkiem udana. Kilka nowych tricków i sposobów do wykorzystania. Dobrze opisany proces farbowania zasadowego, kwaśnego i przeznaczonego do włókien mieszanych ( proteiny + celuloza). Mam wrażenie, że to czego jednak szukam to pilnie strzeżone tajemnice, których nikt nie chce sprzedawać. Trzeba do nich dojść samemu.

Doskonały, jak dla mnie, jest słownik farbiarza. Podaje dokładne tworzenie barw z kolorów podstawowych . Żeby nie było za łatwo autorka używa farby do włókien roślinnych, ale wiem, że działa to również w łączeniu farb do włókien zwierzęcych. Skromne wydanie bez zdjęć, za to pełne tablic i przepisów.

Piękna jest książka o farbowaniu naturalnym „ Natural dyeing”. To, głównie na szkolenia żeby rozświetlać mroki, w tym moje. Dokładne receptury. Bardzo ciekawa.

No i wisienka – Get spun o nitkach artystycznych. Lubię to wydawnictwo, naprawdę się starają. Oczywiście nie ma w niej wszystkiego… ale pewnie szykują się na kolejne wydania :)

102a.

2010-08-01T19:39:00.008+02:00

Kolorowo
Moje życie nabrało kolorów. Różnych. Na razie , ciągle się bawię.
Może rzeczywiście 20 lat temu nie rozumiałam koloru? Ja go chyba nie rozumiałam nawet 5 lat temu.

Mam dziś na palcu pierścionek z czterema kamieniami. Każdy inny. Zachwycają mnie barwą. Czy założyłabym go za korporacyjnym biurkiem? Może tak, ale czy sprawiałoby mi to dziką przyjemność – nie sądzę!

A tu, na zdjęciu przylecial mój ptaszek. Następna fanaberia :)

Farbuję! Dlaczego? Bo kolor daje mi przyjemność. Bo pewne wzory układają mi się kolorami. Bo są kropką nad moimi pomysłami.

Już wiele razy przekonałam się, że kolor jest kluczem do sukcesu. Niepozorne wzory rozkwitają lub wyglądają jak broszka przy kożuchu.

Pamiętacie Lily - pomalu się zmienia!

101a.

2010-07-29T16:45:00.007+02:00

Na zdjęciu "merinosowa Toskania"

Mamy tu dziś deszcz i burzę. Po wczorajszym, pełnym biegania to tu, to tam – dniu, naprawdę dobrze nigdzie się nie spieszyć.
Wczorajsza nocna audycja w polskim radiu ( nie wiem, czy w Trójce, czy Dwójce) nastroiła mnie do słuchania francuskiej muzyki z lat 60. Mam jej nikczemnie mało, więc pomocą służy mi youtube. Jakość mocno taka sobie, ale klimat jest ;)

Właśnie kończę kolejne farbowanie. Czekam aż czesanka osiągnie temp. 25C( bo tyle dziś tu mam).
Farbowanie sprawia mi coraz więcej przyjemności. Odkąd zaczęłam używać termometru jedynym moim problemem jest gama kolorystyczna i aplikowanie farby. Myślę, że nie obędzie się bez amerykańskich buteleczek…
Mój dotychczasowy sponsor, sklep na „I” nie ma odpowiedniego zamiennika, a buteleczki niekapki to nie to.

To, co mogę polecić każdemu, komu zależy na jakości i kto polubił farbowanie w garnku, to termometr kuchenny. Okazuje się, że właściwa temp. to jednak klucz. W moim przypadku sprawdza się 80 stopni – 100 na 100 czesanka wychodzi cudna. Lekka, w zasadzie taka sama jak przed farbowaniem. Włókna wyciągają się łatwo i jeśli tylko ktoś ma ochotę może z niej prząść naprawdę cienkie niteczki.

Tu na zdjęciu chciałam pokazać, włókno, które wyciąga się bez kłopotów, niteczka ma około 80wpi
By mierzyć temperaturę w ciągu całego procesu najlepiej włożyć termometr do gara. Ja, skorzystałam z pomocy męża, który wywiercił mi dziurkę w pokrywce. Termometr sygnalizuje osiągnięcie nastawionej temp. , nie trzeba siedzieć w kuchni :)

Przymierzam się do prowadzenia szkolenia z przędzenia wełen typu lace, powyżej 120 wpi w 2ply. Gromadzę potrzebny sprzęt. Głównie dostępne nakładki i wrzeciona. Wczoraj przywlokłam do domu kolejne :) W trakcie woskowania jedna z jego części, tzw. skrzydełko, wyfrunęłam mi z rąk i wyskoczyła przez balkon na 6 piętrze! Nie pytajcie jak to zrobiłam, ale czułam się dokładnie tak samo, jak ktoś, kto odebrał nowiutkie auto z salonu i roztrzaskał je na pierwszym zakręcie.
Nabożnie pozbierałam resztki…
Dziś, dzięki mężowi, wszystko jest posklejane i działa! Ten facet ma naprawdę złote ręce.
Gdyby więc kiedykolwiek, którąś prządkę, zapytał ktoś, dlaczego tę część nazywa się skrzydełkiem. ..Odpowiedz może być tylko jedna: „Bo naprawdę lata!”

Jagienko, poniżej moje zamówienie. Już wiem co przyjdzie, niestety, nie przywiązuję uwagi do tytułów, nazwisk itd.. I choć na razie nie planuję farbować naturalnie, być może kiedyś na jakimś francuskim wybrzeżu albo wsi kaszubskiej, przyda mi się i ta pozycja :)

100a.

2010-07-27T17:18:00.007+02:00
Zarobiona jestem … dziękuję, że tu zaglądacie mimo, że notek coraz mniej ;)

Nieustająco eksperymentuję z farbowaniem -chemicznym, ale zabawy i nieoczekiwanych efektów jest chyba tyle samo, co w naturalnym. Myślę , że przeczytałam większość tego, co jest w sieci. Zamówiłam książki, ale zza wielkiej wody będą jeszcze chwile szły. Wymieniłam się mailami z kilkoma fantastycznymi osobami od dłuższego czasu zajmującymi się farbowaniem, parę razy się szkoliłam i… ciągle wiem za mało. Farbowanie to bieg między trickami!
Windrose ( link na bocznym pasku ) zamieściła na swoim blogu wczoraj instrukcje farbowania soy Silk. Bardzo klarowny i niezwykle pomocny. Soya i babmus są jak jedwab. Naprawdę warto z nimi eksperymentować.
Od JulieSpins kupiłam ręcznie farbowany top, by zobaczyć jak robią to mistrzowie. Jest tak piękny, że jeszcze długo nie będę go prząść :)

Zdjęcie pochodzi ze sklepu JulieSpins.

Wierzę, że uda mi się po serii eksperymentów, zamieścić podsumowanie tego, co dla mnie okazało się w farbowaniu najważniejsze. Mimo wszystko, barwienie czesanki, to zupełnie inna bajka niż farbowanie gotowych nici.
Zaczęłam też intensywnie pracować nad wełną typu lace – taką powyżej 120 wpi w singlu. Im wiem więcej, tym bardziej jestem przerażona ile jeszcze przede mną. Powstaną kolejne narzędzia – tym razem do ich blokowania. Wykorzystam stary, dobry, chiński sposób .
Blog zmienia charakter, co już jakiś czas temu zauważyła CU@5. Na pewno będą się pojawiały tu moje dziergała, ale znacznie mniej niż dotychczas. Przepraszam czytelników bloga o nitkach, nic tam nie piszę, bo to chyba jest dla mnie za dużo. Chciałam uporządkować to, co robię, ale jak widać najlepiej mi w twórczym nieładzie. Myślę, że wprowadzone etykiety pomogą się Wam lepiej orientować w tym, co robię.

A na koniec, coś co mnie zafascynowało i urzekło. Piękna biżuteria od Janice.

Zdjęcia pochodzą ze stron www.janiceartjewelry.com. Ja, czekam już na swoją przesylkę :)

99a.

2010-07-17T18:51:00.008+02:00

Spadło parę kropel deszczu. Pogoda udaje, że przyniesie burzę.
Ja wiem, że ja ten upał wzywałam, że niby dam radę i itd., ale doprawdy 36 w cieniu i zerowy ruch powietrza to jednak hardcore ,nawet dla mnie.
Toskania jest zaskakująca i pełna niespodzianek. Wiem to od dziesięciu lat. Ale moja Toskania – moja nitka jest dla mnie wielkim objawieniem. To dokładnie to, co miałam w głowie planując barwy. Nie za dużo koloru, ale i nie za mało, niebieski nie nazbyt dziecinny, ale też nie teal… no i jak złapać tę szczególną ostrość (lub raczej jej brak) tak charakterystyczną dla tego obszaru. I jak sobie z tym poradzić?

Wyszło, ale stał za tym mój Anioł Stróż . Będę chciała to powtórzyć. Bardzo chcę, bo póki co mam tej nici tylko 500m
Mogę też powiedzieć , że kocham prząść Wens. To nie jest delikatna, puchata nitka. Choć nie jest to kolczuga . Dużo delikatniejsza niż znane wielu Noro. Od razu zafarbowałam kolejną porcję. Bez nazwy. No a w drodze kolejne.

Update 20.07.10
Rozplątane dla Jagienki :)

Zainspirowana gamą kolorystyczną z bloga A verb for keeping warm trzasnęłam jeszcze czerwono - jakiś tam szetland. Wyszło bez przepychu :)

Skończyłam też jedwab - 1030m 2ply/35-38 wpi. Miał być piękny , wielowymiarowy, szary kolor. I na 5 cm był, na 1000 dał równie piękny grafit. W uchwyceniu nie pomaga FS. Nie jest on ciemno granatowy ani czarny. Ma w sobie przydymioną szarą poświatę, i dużo jaśniejsze miejsca (gdzieniegdzie). Bardzo twarzowy!

Niewiarygodna miękkość, ale zerowa elastyczność. To stałe cechy jedwabnej nici. Jeśli się spodoba powędruje na zbożny cel. Jeśli nie, anektuję go dla siebie. I zabieram się za kolejny.

98a.

2010-07-09T17:42:00.008+02:00
Jak mawia przysłowie : Każda pliszka swój ogonek chwali…

Po farbowaniach delikatnych i mglistych, zapragnęłam koloru. Mocnego, zdecydowanego i zapierającego dech :)

Biała Baby Alpaca 880m/ 2ply/ 26 -24 wpi zamieniła się w Ametyst. Kolor oczywiście nie jest jednolity, Pimposhka uroczo nazywa to : kolorem wielowymiarowym. Będzie doskonała na szal, bo na sweterek raczej go nie wystarczy, chyba że coś bez rękawów. Jakość zachwyciła mnie tak, że od razu zamówiłam naturalną, czarną jak smoła baby alpakę i uprzędę jej tyle, by zrobić sobie wreszcie jakiś rozpinany chałat. Co może się skończyć , małym kusym kardiganem, ale kto by o to dbał :)

Jak się napasłam kolorem, znów polazłam w stronę melanży…
Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo dotrzymywać własnych deklaracji.
I tak, by ostatecznie pożegnać się z łamaniem charakteru melanżami powstała;

Toskania.
Piękne, choć raczej szorstkie Wensleydale zamieni się w jakąś cieniutką niteczkę , bo na moim kołowrotku długie włosia przędą się rewelacyjnie. Potem nieśmiało, ale jednak , bawiąc się dalej w mieszanie, powstała w słoiczku tak piękna barwa wrzosu, że musiałam coś z nią mieć. Dopełniłam kolor , barwą toffi i jestem zachwycona. Jeśli gotowa nitka nie będzie mi się podobała, to się potnę. Pokochałam te kolory definitywnie i chciałabym, by gotowa wełna spełniła moje oczekiwania.

Oto Lily

No a potem zostało mi toffi, więc dorzucilam mu turkus… i mam coś, co mi przywodzi w pamięci okolice Tunisu.

Dwie ostatnie czesanki to BFL z kid moherem, którego nie rozpoznałabym po dotyku , bo jest czymś pomiędzy cieniutkim merino a kaszmirem.

W kolejce czekają mieszanki z grzebienia, soje, bambusy i lny… ale na razie nie otwieram szafy, w której one są. Siedzę nad pięknym jedwabiem mullbery. Póki co nakręciłam singielki w okolicach 60wpi. Będę je łączyć i farbować. Ostatecznie będzie to niteczka lace, ale wcale nie taka cieniuchna, bo jak wiadomo ,część skrętów z jedwabiu pójdzie w kosmos i niteczka zrobi się grubsza :)

Zrobiłam też z własnej wełny( merino+ jedwab+ ręczne farbowanie) annis, któremu tylko odrobinę w ostatnim rzędzie zmieniłam wzór i nieco inaczej zrobiłam rzędy skrócone.
Ot i cala historia tygodnia!

97a.

2010-07-01T12:40:00.009+02:00

Tak, wiem!

Ten szaliczek zna już każdy. Inspiracją było oczywiście Abrazo. Prezentuję go jednak nie dlatego, że go zrobiłam, ale dlatego, że zachwyciły mnie kolory, faktura i sposób układania się dzianiny.
Poza tym, szaliczek jest dowodem, że prawdziwa wełna może zmieniać barwy nieskończenie wiele razy. Warunek, każda następna tonacja musi być ciemniejsza.

Peacock szal( Paw), bo tak nazwałam to co zrobiłam, powstał z przepięknego naturalnego merino o grubości 18,5 microna. Nitka wyszła sprężysta , w dotyku niewiele się różni od kaszmiru. Jakiś czas temu zafarbowałam ją na kolor , jaki pokazała u siebie Joasia – Lagunę, choć wówczas nie miałam bladego pojęcia, że ją zrobiłam ;)
Laguna odleżała swoje i pewnego niespokojnego wieczora zmieniła się w coś, co mnie rozczarowało tak, jak jeszcze niewiele rzeczy. Już pisałam, że delikatne kolory mi nie leżą?! Mają swoich zwolenników, wiem, że potrafią cieszyć oko, ale prawda jest taka, że nie robię niczego, co mi się nie podoba. Cenię kolory z kolorem i nawet te delikatne mogą zawierać go tyle, by dawać poczucie równowagi. Wiem też, że farbować będę już tylko w sposób zdecydowany.
Koniec z łamaniem swojego charakteru :)

Peacock nabierał mocy urzędowej i niepokoił. Leżał na wierzchu, bo dotykanie go jest przyjemniejsze od głaskania jedwabiu. Wczoraj nie wytrzymałam. Wyjęłam gar, rozrobiłam farbę, wymoczyłam ile trzeba było, zamiąchałam, pomyziałam ,zamknęłam na klucz i odczekałam 25 minut. Po wyjęciu, wiedziałam, że jest dobrze. Mój ulubiony, ażurowy motyw natychmiast skojarzył mi się z pawiem. Szal jest naprawdę wyjątkowy ( choć to debilizm tak opisywać swoje rzeczy). Lekki 6,5dag, mieści się do damskiej, małej torebki , do tego niewiarygodnie miękki, soczyste kolory szafiru i szmaragdu… bajka ( zdjęcia prawie idealnie oddają barwy,może tylko szmaragd jest bardziej zielonkawy)

I choć pokazywany Cote d’Azur jest uroczy , nie jestem pewna, czy nie zmieni koloru na coś bardziej zdecydowanego :)

96a.

2010-06-28T14:05:00.005+02:00

Jest szansa, że najbliższe dni spędzę na świeżym powietrzu, pracując. Podobno powraca lato. Miło będzie. Mam balkon, który do 18 godziny tonie w cieniu. W upalne dni jest nieoceniony. Zmieściłam tam ławeczkę do leżenia – świetnie się robi na niej na drutach, zabralam też stół z balkonu słonecznego. Mam fotel do kołowrotka. Nie szczególnie wygodny do przędzenia, do czytania, rewelacyjny.

Jestem przygotowana, upale nadchodź !

Skończyłam Spice, którego dziś nie byłam w stanie sfotografować. Prawdziwe kolory w kółeczku. Jest piękny. W duchu myślałam, że nowa Właścicielka go jednak nie zechce …
Spice to Merino 80% & Jedwab 20%, 1174 m, 2ply na druty nr 3. Miękkie, subtelnie przenikające się kolory stworzą dzianinę bez paseczków i ostrych przejść. Gdzieniegdzie widoczny biały jedwab, całości nadał srebrnego połysku.
Lista wełen jakie chcę dla siebie, rozciągnęła się tak bardzo, że chyba mi roku nie starczy. Bądźmy dobrej myśli !
Żebym jeszcze nie lubila tak spać :)))

Błękit z żółtym dał kolejną wersję Laguny. Zależało mi jednak na czystych barwach, więc do farbowania dałam tylko dwa kolory. Aaaaa i czytałam, nie wiem, niestety gdzie, że dodajecie do farbowania octu winnego. Polecam zwykły ocet spirytusowy i to w całkiem sporych ilościach. Nie tylko utrwala barwy, ale też zapewnia intensywność koloru.
Powstałą wariację nazywam Côte d'Azur, Merino 80% & Jedwab 20%, 440 metrów, 2ply , na druty od 2,5 do 3,5 przy ażurach.

Alpakę kręcę dalej, bo ciągnie się to …jak makaron. Coś czuję, że z 150 gram będę miała 600 m , 2ply.

No i zachorowałam na przędzenie i farbowanie owczych loków, najlepiej z Leicester Longwool ( to nie to samo co BFL)… i jakoś samych loków nie mogę znaleźć. Gdybyście trafiły na coś, dajcie znać :)

95a.

2010-06-24T02:04:00.009+02:00

Nigdy bym nie przypuszczała, że będę się posługiwać czymś takim!
Do kolekcji przybyła mi gwoździana szczotka. Pomocna w rozczesywaniu run, w których chcemy zachować równoległy układ włókien. Oczywiście, handmade by …. mój mąż :)

Poza tym właśnie skończyłam przędzenie 3000 metrów merino z jedwabiem. Cześć już połączona, dziś druga , potem pranie i motki powędrują w drogę.
Powstało też piękne farbowane na czystą Lagunę merino z jedwabiem i szpulka białej Baby alpaki, ale do tej ostatniej muszę jeszcze dorobić drugą i pobawić się w farbiarza . Wszystko Wam pokażę , jak zawsze ze szczegółami.

No i zdecydowałam. Będę kupowała kolejne kołowrotki :)
Daniela coraz bardziej przekonuje mnie do własnych szkoleń. Pomyślałam więc, że fajnie by było móc pokazać kołowrotki nie tylko jednego producenta, ale wszystkich, którzy się liczą. Wbrew pozorom, chwalony przeze mnie, na tym blogu producent kolowrotkow, nie sponsoruje mnie ani potajemnie, ani oficjalnie :)
Zagladajacy tu znaja juz Ashforda, u innych poznali Kromskiego, a są jeszcze takie cuda jak:

Majacraft

Zdjęcie ze strony producenta: www.majacraft.co.nz

Louet

Zdjęcie ze strony producenta: www.louet.com

Schacht

Zdjęcie ze strony producenta: www.schachtspindle.com

Ceny kosmiczne, ale już wiem, że jako drugi musi być u mnie majacraft. Trochę to wszystko potrwa, bo chciałabym po kilka od każdego producenta… ale uczyć się też mam czego, więc nudno nie będzie.

Nie zamierzam rzucić drutów i koronek, proszę jedynie o dlugie życie :)))

94a.

2010-06-17T21:03:00.005+02:00
Pojechałam, nakupiłam i teraz się pasę ;)

Winny jest oczywiście mąż, bo gdyby nie On, nie odczuwałabym natychmiastowej potrzeby wymyślania kolorowych czesanek...

Przytachałam do domu parę kilo.

Dostałam też prezenty od Danieli! Wzorniki Corriedale i Merino oraz batty ( gotowe mix-y wykonane na drum carderze).

Poczesałam część z tego co przyniosłam i już widzę, że zakochałam się w Tęsknocie oraz Tajemnicy. Muszę je mieć dla siebie. Będą oczywiście i inne kolory. Te zagrały mi w duszy jako pierwsze.

No i mam za mało czarnego, bede musiala dokupić ))

93a.

2010-06-14T13:59:00.013+02:00
Irlandki kurs krótki oraz nowe, groźne zabawki prządki

Pokazuję i objaśniam, jak mówił Pan od szkoleń wojskowych na studiach… :)
Elementy koronki irlandzkiej robimy używając:
Szydełka – im mniejsze tym lepszy efekt końcowy ( tu na zdjęciach mam 0,5 mm)
Nitki wiodącej, która będzie widoczna i którą pracujemy
Wiązki nici – którą może stanowić tak jak u mnie, jedna, ale złożona z wielu, nić bawełniana lub wiele bawełnianych niteczek. Grubość tej nitki zależy od nas i efektu jaki chcemy uzyskać. Z francuska nazywa się ją burdonem .
By wykonać taką koronkę musimy sprawnie posługiwać się szydełkiem i nie może nam przeszkadzać trzymanie kilku nitek jednocześnie.
Listek jaki widzicie ( dość trudno było mi fotografować te małe elementy, więc jakość taka sobie) jest mojego autorstwa. Pokazuję jak powstaje na różnych etapach.

1. Narzucamy na burdon półsłupki

2. Prowadząc burdon zgodnie z naszą wizją listka wyginamy go i „obszydełkowujemy”

3. Najpierw wykonujemy jedną stronę

4. Potem drugą i voila!

5. Listki są malutkie wysokość ok 2,5cm szerokość podobna

Jeśli będą chętni ,mogę zrobić jesienią w Polsce warsztaty poświęcone tylko tej technice :)

A teraz…. to, przez co zarywam sen

Grzebień do mieszania i wyczesywania przędzy! Jest doskonały, piękny, groźny i działa jak jasna cholera! Wykonał go dla mnie mąż, który odkąd zaczęłam prząść i potrzebować dodatkowych narzędzi robi je dla mnie z ogromnym zaangażowaniem. Grzebień taki można oczywiście kupić już gotowy, ale że urządzenie jest proste i dla mojego męża nie kryje tajemnic, zrobił je sam! Ceny gotowych amerykańskich wyrobów wahają się od 100 do 200$ w zależności od wielkości.

Nie jest tak idealny jak te amerykańskie ( do najbliższego Sears’a mamy jakieś kilka tysięcy kilometrów :)), ale wykonany precyzyjnie i z tego, co mieliśmy pod ręką.
Dla tych, którzy posługiwali się bębnową gręplarką wiadomość : do mieszania różnych przędz to jest lepsze!
Prędzej lub później każda prządka chce zrobić swoją, autorską mieszankę. Farbujemy, mieszamy, łączymy, czeszemy. Mogę śmiało powiedzieć, że wszystkie etapy mam za sobą. Najpierw używałam gotowych mieszanek w jednym kolorze, potem wielokolorowych, ale kupionych , potem łączyłam różne kolory na ręcznych gręplach ( porażka, bo kołtunią ułożone równolegle włókna w sposób niemożebny) czesałam na drumcarderze i to wykonane w odpowiedni sposób daje niezły efekt, dodawałam też kolorowe włókna w czasie przędzenia, farbowałam, ale to grzebień jest dokładnie tym, czego szukałam. Dzięki niemu można też robić mieszanki wielogatunkowe. Łączyć moher z merino albo z jedwabiem, albo z czym tam chcemy. Ma też dodatkową zaletę, pozwala pracować tylko z długimi włosami, powstaje bowiem piękny roving typu worsted! Tak też można wyczesywać najdłuższe włókna z naturalnych run.

Wadą jest cena ( ale i tak taniej niż drum carder) i całkiem sporo odpadków. Na grzebieniu zostają krótkie włókna, które mimo wszystko warto wykorzystać. Możemy dodać je do wełen grubszych o bardziej prymitywnym charakterze lub do filcowania.
Jak widzicie udało mi się zrobić mix kolorów połączonych tak samo profesjonalnie jak gotowe. No i przędzenie tego to bajka! Pamiętać trzeba tylko, że długie włókna przędziemy utrzymując odpowiednią odległość między dłońmi :)

Na youtub dostępna są filmy o tym jak grzebienia używać. To barrrdzo proste.

92a.

2010-06-12T19:39:00.004+02:00

Szaleję na punkcie trzech typów koronek: szytej będącej odmianą włoskiej Punto i n Aria( splot w powietrzu) ,czy jak kto woli Venice, kołkowej ( która to nazwa przyprawia mnie o ból zębów ( ang.bobbin)) i irlandzkiej. Jako że kiedyś pisałam, jak określają definicję koronki w fachowej literaturze, pominę naukowe dywagacje co koronką jest, a co nie. Dla tych, którzy kochają rękodzieło nie ma to najmniejszego znaczenia.

Zaniedbałam swoje koronki przez nadmiar pracy. Tym bardziej cieszy mnie, powrót do nich. Od tygodnia poza tym co robię zawsze, dorzucam dzierganie elementów koronki irlandzkiej.

Koronka irlandzka pojawiła się w połowie XiX w . Książka „Old World Lace” podaje, że pierwsze opublikowane wzory wydano w 1850r. Elementy koronki irlandzkiej miały imitować drogą koronkę wenecką , a zbieg wielu okoliczności, takich jak zaraza ziemniaczana i głód spowodował, że kobiety w Irlandii masowo uczyły się jej, wykonywały i sprzedawały, by ratować rodziny. W roku 1880 na terenie Cork i okolicy było ich już 12 tys. Dziś, chętnie używa się nazwy „koronka irlandzka” na luźno wykonane elementy szydełkowe połączone w jedną całość. Ale…

Cechą koronki irlandzkiej jest posiadanie wewnątrz każdego motywu szydełkowego wiązki nici wiodących. Tylko siatki łączące poszczególne motywy owego wypełnienia nie posiadają. To właśnie dzięki niemu to co robimy na szydełku wygląda jak wycięte z gipiury. Kiedy użyjemy cieniutkich nici, malutkiego szydełka i miękkich wiązek rezultat jest zachwycający.

Ja, swoje „Irlandki” robię głównie z jedwabiu na bawełnie. Niezbędne jest do tego dobre światło, więc lato to idealna pora, by bawić się szydełkiem nr 0,4 :)

91a.

2010-06-05T01:13:00.011+02:00

Złapałam chwilę oddechu. Piszę więc zanim omotam się kolejnymi projektami, pomysłami nadziejami ;)

Z historii moich podróży wynika, że lubię jeździć do wód. Wody mogą być polskie, czeskie, włoskie, niemieckie… ale raz, dwa lub dziesięć razy w roku być muszą.

Tydzień temu, w jedyny słoneczny dzień tygodnia, udało mi się ponownie. Bardzo lubię to miejsce. Dokładnie tak samo jak Heidelberg tuż przed Bożym Narodzeniem. Klimaty lekko tandetne ładują mi akumulatory jak mało co. Mam usprawiedliwienie, by chcieć jak mała dziewczynka a to watę, a to pierścionek z niebieskim oczkiem, a to balonika. Wyciszam w sobie mądrą, dobrą i racjonalną kobietę :)
To dla mnie takie wesołe miasteczko, karuzela, zabawa, radość. Lubię te uczucia. I lubię Karlowe Wary.

Już je kiedyś pokazywałam, ale teraz więcej detali. Warto tu zaglądnąć, choć obowiązującym językiem jest rosyjski ;) Nieopodal są Mariannie Łazinie ( też je kiedys pokażę ), gdzie dla odmiany używamy niemieckiego. Używa oczywiście ten, kto umie. Wody są tu ciepłe i leczą mi wszystko o czym pomyślę .

Robótkowo: skończyłam pare rzeczy, które w tej lub innej wersji już tu były, więc tylko szybki look.

Ponownie siadłam do projektowania i zdecydowanie udaję się w stronę swetrów. Szale wychodzą mi bokiem. Zabrałam się też za swoją ukochaną koronkę irlandzką i mam nadzieję niebawem pokazać jej nowe oblicze, bardziej nowoczesne i użytkowe. U mnie w robótkach, jak u Kaliny w książkach. To co kupione dziś, jest lepsze od tego, co kupione wczoraj. Stąd swetry przyjaciół, moje i męża, leżą przykryte grubą warstwą pomysłów z dziś :)

90a!

2010-05-23T13:19:00.010+02:00

Trudno uwierzyć, że warsztaty już za mną!

Dziękuję wszystkim Uczestniczkom, że chciały przyjechać , że były obecne całą sobą, że stworzyły atmosferę, jaką długo zachowam w pamięci.

Dziękuję też wszystkim, którzy wierzyli, że się nam powiedzie, i tym którzy trzymali kciuki za pogodę. Między falami i strugami deszczu na miejsce dotarłyśmy wszystkie. Dom pozostawiony do naszej całkowitej dyspozycji, najsmaczniejsza pod słońcem kawa, gościnność i mistrzowska, pełna smaków kuchnia Pani Gabrysi , pozwoliły poczuć się nam jak u siebie.

Cieszę się, że bariera językowa, barierą nie była. I wierzę, że moje tłumaczenie przyjmiecie z przymrużeniem oka.

W imieniu Danieli przesyłam raz jeszcze podziękowania i zachwyty nad tym, co osiągnęłyście!

Mam całe mnóstwo planów nie tylko na kolejne warsztaty dla początkujących. Zaczęło mi się marzyć zapraszanie do Polski i organizowanie spotkań z tymi, o których wspominała Daniela. Na pewno nie w tym roku, ale…
Wierzę, że dzięki naszym wspólnym wysiłkom i pasji uda się przekonać wielu, jak fascynującym zajęciom mogą się poświęcić.

Zapewniam,ze wszystkie Dziewczyny wyjechały z umiejętnością przędzenia na różnych typach kołowrotkow. Zobaczyły, że wełnę naprawdę się gotuje i że wychodzą z tego magiczne rzeczy.Zapraszam do ich relacji. Pierwsza juz na Prząsniczce!

Dziękuję za sens,jaki mi dalyscie!

89a.

2010-05-17T17:38:00.003+02:00
To już!

W tym tygodniu pędzę z Danielą Linhartovą do Lądka Zdroju na nasze warsztaty.

Kurs przędzenia na kołowrotku i farbowania zaczynamy w czwartek.

Zaklinam pogodę. U mnie pojawiły się pierwsze promienie słońca. Trzymajcie kciuki za dziewczyny, przed którymi daleka droga.

Szczęśliwej podróży. Czekamy na Was z niecierpliwością!

A na blog wrócę…. za jakiś czas ;)